بعد از دو ماه بیکار بودن، بالاخره کار پیدا کردم.
منشی یک شرکت
تا قبل از این هیچوقت منشی نبودم و راستش فکر میکردم کار منشی بیشتر با سیستم و کامپیوتر است. از آنجایی که خودم کار با سیستم را دوست دارم، فکر میکردم قرار است دقیقاً همان چیزی باشد که میخواهم.
اما وقتی شروع کردم، فهمیدم داستان خیلی بزرگتر از این حرفهاست.
باید اسم و شماره تماس مشتریها را یاد بگیرم.
باید همزمان جواب چند تلفن را بدهم.
باید حسابوکتاب روزانه را انجام بدهم.
پیگیر چک و پول و کارهای مختلف باشم.
و کلی چیز دیگر که هنوز دارم یاد میگیرم.
همهچیز جدید است.
سختترین قسمت برای من شاید همین تماس گرفتن با مشتریها باشد؛ اینکه باید تلفن را بردارم، با اعتمادبهنفس صحبت کنم و مشتری را به مدیر فروش وصل کنم.
گاهی از استرس حتی لکنت میگیرم.
بعد با خودم میگویم:
«نکند نتوانم؟ نکند سوتی بدهم؟ نکند از پسش برنیایم؟»
اما بعد یادم میافتد که من فقط تازه شروع کردهام.
قرار نیست روز اول همهچیز را بلد باشم.
قرار نیست اسم همه مشتریها را یکشبه حفظ کنم.
قرار نیست از همان روز اول مثل کسی کار کنم که سالها اینجا بوده.
من فقط باید یاد بگیرم.
آرامآرام.
روز به روز.
اشتباه به اشتباه.
شاید این هم یکی دیگر از امتحانهای زندگی باشد؛ امتحانی که این بار باید به جای فرار کردن، بمانم و یاد بگیرم.
برای خودم آرزوی موفقیت میکنم.
امیدوارم از این امتحان هم سربلند بیرون بیایم.
امیدوارم کمتر بترسم، کمتر خودم را سرزنش کنم و اگر جایی سوتی دادم، به جای اینکه خودم را ببازم، بگویم:
«اشکالی ندارد.
برایم آرزویی موفقیت کنید سپاسگزارم🙏🙏🙏
من هنوز دارم یاد میگیرم.»