گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود که دیگر دلش نمی‌خواهد همان آدم قبلی بماند.
من هم به همان نقطه رسیده بودم.
آن‌قدر حالم بد شده بود که تصمیم گرفتم خودم را از نو بسازم. نه برای اینکه کسی دوستم داشته باشد، نه برای اینکه چیزی را ثابت کنم؛ فقط برای خودم.
اولین کاری که کردم، ثبت‌نام در کتابخانه بود.
بین قفسه‌های کتاب، کتاب‌های روان‌شناسی را برداشتم و شروع به خواندن کردم. هر صفحه‌ای که جلوتر رفتم، احساس کردم آرام‌آرام از فکرهای بیهوده و شلوغ فاصله می‌گیرم. انگار ذهنم بعد از مدت‌ها کمی نفس کشید.
فهمیدم اگر قرار است تغییری اتفاق بیفتد، باید از درون خودم شروع شود.
من خودم را دوست دارم.
شاید این جمله را دیر فهمیدم، اما حالا می‌خواهم به خاطر همین دوست داشتن، برای خودم زندگی بهتری بسازم.
دیگر نمی‌خواهم آن دختر ناراحت، شکسته و خسته باشم.
می‌خواهم به دختری تبدیل شوم که سختی‌ها او را قوی‌تر می‌کنند، نه ضعیف‌تر. دختری که آرامش خودش را به دست هیچ‌کس نمی‌سپارد.
اگر دوباره سر کار بروم، دلم می‌خواهد این بار با ترس کمتر و اعتمادبه‌نفس بیشتر شروع کنم.
از خدا فقط یک چیز خواسته‌ام؛ کمکم کند بیشتر گوش بدهم تا حرف بزنم. یاد بگیرم قبل از اینکه به هر کسی اعتماد کنم، اول او را بشناسم. آرام باشم، کارم را درست انجام بدهم و اجازه ندهم هر اتفاقی ذهنم را به هم بریزد.
دلم می‌خواست باشگاه بروم، اما ساعت‌های کلاس‌ها با شرایط زندگی و کارم هماهنگ نیست. تنها ورزشی که همیشه دوستش داشته‌ام، دفاع شخصی است و امیدوارم روزی بتوانم آن را هم شروع کنم.
حالا دیگر عجله‌ای ندارم.
می‌دانم قرار نیست همه آرزوهایم یک‌شبه برآورده شوند.
فقط تصمیم گرفته‌ام هر روز، حتی اگر یک قدم کوچک باشد، به سمت زندگی‌ای بروم که همیشه آرزویش را داشتم.
شاید هنوز به مقصد نرسیده باشم، اما مهم این است که بالاخره راه رفتن را شروع کرده‌ام.
