مقصر ناامنی پلیس است یا مدرسه؟

حضور کم رنگ و بی رمق پلیس در کلان شهرها می تواند متاثر از کمبود نیروی انسانی یا ملاحظات شرایط اجتماعی باشد ولی هرچه هست منجر به جری تر شدن خلافکاران شده است. تا جایی که که ممکن نیست در کلان شهری مثل تهران از خانه خارج شوید و با نوعی از تخلف روبرو نشوید.

از تخلفات رانندگی گرفته تا ایجاد مزاحمت و کلاهبرداری، به صورتی که بخشی از انرژی مغز و قوه تعقل مدام در حال خنثی سازی نیرنگ ها و مواجهه با ناهنجاری های روزمره در سطح شهر می باشد.

برای مثال، تهران حدود 60 اتوبان دارد که اغلب خالی از پلیس هستند یا اگرهم هست عملا در برابر انبوه رانندگان متخلف کاری از پیش نمی برد. یا محله هایی که آبستن بروز انواع جرایم می باشند و در غیاب پلیس این مردم عادی هستند که در برابر گردنکشان بی دفاع و تنها می مانند.

البته نباید از ناکافی بودن پیامدهای تخلف نیز غافل بود. عدم تناسب جریمه و مجازات با جرم، کار پلیس را کم تاثیر می کند. و نیز کمتر کسی حاضر است در هزارتوی راهروهای دادسرا حیران و سرگردان شود تا به حقی برسد. اینجاست که چالش های قوه قضاییه پیش از پیش نمایان می شود.

رانندگان متخلف بی مهابا ترس در دل دیگران می اندازند، بوی ماده مخدر گل در اکثر نقاط شهر به مشام می رسد، موتورسوارها در پیاده رو مزاحمت ایجاد می کنند، کیف قاپ ها بدون ترس اقدام به سرقت می نمایند، انواع مزاحمت ها و تجاوز به حقوق دیگران اتفاق می افتد ولی به ندرت برخورد قانونی -به فرض تاثیرگذار باشد- اتفاق می افتد.

به قول شیخ اجل سعدی: 

علاج واقعه پیش از وقوع باید کرد دریغ سود ندارد چو رفت کار از دست

وقتی ناهنجاری گسترده می شود دیگر حنای پلیس رنگی ندارد و نمی توان با روش های انتظامی و قانونی با آن مقابله کرد. بنابراین باید به اول مسیر بازگشت. مسیری که در آن پیشگیری بر درمان تقدم دارد. و آن آموزش و پرورش است.

زمان طلایی برای آموزش و پرورش تا پیش از ورود کودک به دوره نوجوانی است. مدرسه در راس امور تربیتی وظیفه ای خطیر برای ساختن نسل آینده بر عهده دارد. وظیفه ای که به جرعت می توان گفت تا به امروز به درستی ایفا نشده است. 

از یک سو مدارس در حال سرکوب کردن خلاقیت و رشد تربیتی کودک هستند و از سوی دیگر خانواده ها و نهادهای فرهنگی همچون صدا و سیما بر سردرگمی نسل جدید می افزایند.

پرواز یک کشور مستلزم داشتن دو بال است. بال آموزش و بال قانون. و بدون این دو بال هیچ اتفاق مثبتی نخواهد افتاد.

خداوند سرنوشت هیچ ملتی را تغییر نمی دهد مگر آنکه آنان خود را تغییر دهند. آیه یازدهم سوره رعد