ممکن است آدم های زیادی را ببینید که نماز می خوانند ولی به راحتی حق و ناحق می کنند. وقتی با ایشان هم صحبت شوید کلی حرف های قلنبه سلنبه در مورد انسانیت و دیانت می زنند ولی در عمل از هیچ رذالت و دعانتی رویگردان نیستند!
به قول حافظ شیرازی:
گوییا باور نمی دارند روز داوری کین همه قلب و دغل در کار دولت می کنند
جواب سوال احتمالا از مصراع اول شعر مشخص شود. دقیقا افراد که اینچنین هستند اعتقادی به کارما در قول مولانا یا عدالت در کلام خدا ندارند.
مولانا می گوید:
این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا
قرآن می گوید:
ذره ای بدی یا نیکی کنید نتیجه آن را می بینید.
ولی مگر می شود شخصی به آخرت و روز قیامت ایمان داشته باشد ولی باز ظلم و جفا کند؟
این پرسش به حتم جواب های بسیاری دارد ولی چیزی که در ایران و میان تشیع رایج تر هست، برداشت نادرست از مفهوم شفاعت می باشد.
مطمئنا شفاعت دارای ابعاد پیدا و پنهان بسیاری است و در کلام قرآن و نهج البلاغه و نظریه اندیشمندانی چون شریعتی بدان پرداخته شده است ولی هرچه هست مطمئنا با مفهوم پارتی بازی به معنای امروزی آن جور درنمی آید.
نمی شود هر کار زشتی را مرتکب شد و حق مردم را پایمال نمود ولی دل خوش به پارتی بازی شد. به این صورت که با ریختن قطره اشکی در مجالس عزاداری و یا گرفتن دو دستی ضریح امام زادگان و خواندن ادعیه فراوان از نتیجه و عاقبت کار در امان شد و به قولی پارتی بازی در دین کرد.
به قول نظامی:
چو بد کردی مباش ایمن ز آفات که واجب شد طبیعت را مکافات
منادی شد جهان را هر که بد کرد نه با جان کسی با جان خود کرد
سرای آفرینش سرسری نیست زمین و آسمان بی داوری نیست
در کل هیچ راه میانبری نیست الا توبه واقعی و جبران مافات که آن هم به قول معروف: گناه نکردن آسان تر از توبه کردن است.