می دانم که قرار است دیر شود . قرار است به سرم بیاید و تمام نشود .
قرار است با تمام زندگیم تاوان این دیر آمدگی را بدهم ، اینکه یک لحظه مانده که نزدیک شوم به لمس هوای بودنت و تو مادامی باشد که رفته باشی.
ترس می گیرد مرا ، اینکه بدانم تو در من خلاصه نمی شوی . تو نمی مانی برای من بلکه میروی از برای من .
میروی به تاوان تمام در آغوش نکشیدن های گاه بی گاهم از برای جنون ، میروی چون به مانند مرگی . رفتنت اجتناب ناپذیر است و ماندنت غیر قابل فهمم .
اصلا چرا بمانی!! مگر بوسیدمت ؟ مگر زمانی که حواست نبود یواشکی نگاهت می کردم ؟ مگر زمانی که نمی خواستی دوستت داشته باشم با تمام وجود می پرستیدم تو را ؟
حق با توست !!
تو باید بروی ، تو ، با تمام نیامدن هایم ساختی . حال ، نوبت من است که بنشینم و بمیرم در نیامدن هایت .
آاخ ، که به سرم آمد...