بهارم نای آمدن ندارد. بهارم حرف نمیزند، گوش نمیدهد، بغض نمی کند که نازش را بکشم . بهاار، گوشه ی اتاق نشسته فقط نگاه میکند . بی میل است، بهارم سرد است هنوز. ای کاش زمستان رحم می کرد به ما ، ای کاش کسی در کوچه ی دلمان برفک نمیزد .
چند سالی است نصیب ما می شود این شادی بفض آلود. هوایی که کاش باد بود بوران بود اما نه، این هوا فقط دلگیر است. بهارانش طلوع نمی کند، بغض است که شکوفه می زند امسال. شاخه تا پای درختان را سرما بغل کرده. تمام ریشه های بهار امسال را قندیل است که چراغانی میکند .
در زمستان امسال فقط یک توبه مانده، توبه میکنم که دیگر از بهار رو بر نگردانم، بهارم مظلوم است، زود می شکند.