زباله

_خانم ببخشید؟ ده دقیقه دیگه قطار میره، من منتظر بمونم؟

_ نه! رییس گفتن جا نیست هیچ کس رو سوار نمی‌کنم، معطل نشو آقا.

چشمان گردش را هم‌زمان درشت‌کرد به نشانه‌ی تاکید روی حرفش تا بفهمم ماندن بی‌فایده است.

هفت هزار تومان بلیت تهران به قم است که اگر از قبل رزرو نشده باشد باید حضوری شانس خودت را امتحان کنی.

از گیت کناری که مسئولش خانم مهربانی به نظر می‌رسید شانسم را دوباره امتحان کردم. حرفم تمام نشده بود که نگاهی به دو رو برش انداخت و با گوشه‌ی چادرش اشاره کرد: «بیا رد شو چرا دیر اومدی آخه!؟». زیر بلیتی ردمان کرد.

چهار روز بود که از تمام برنامه‌های کلاس «نویسندگی خلاق» عقب افتاده بودم. حتی فرصت نشده بود کلاس دوم را شرکت کنم. تصمیم داشتم تا رسیدن به مقصد حداقل فایل صوتی کلاس را گوش کنم.

پیرمرد درخواستم را پذیرفت و کلاه پرکی کرمی رنگ و ساعت و موبایل یازده دو صفرش را از روی صندلی کنار پنجره برداشت تا بنشینم.

هدفون تا حدودی از سر و صدای بی امان بچه‌های صندلی جلو کم کرد.

استاد از تکالیف هفته قبل ‌پرسید.

_ یکی از هفت قطعه‌ی که تا امروز نوشته‌اید را روی سایت بارگذاری کنید. اصلا مهم نیست که چه نوشته‌اید. فرض کنید آشغال یا هرچیز دیگری. نگران نباشد بهترینش را انتخاب کنید.

حرکتش آن‌قدر آرام بود که صدای برخورد چرخ‌های آهنیش با ریل شنیده نمی‌شد. شده بود یک صحنه نمایش که بازیگرهایش به نوبت از سمت چپ وارد صحنه می‌شدند و از سمت دیگر خارج. سه درخت گرد و سبز وسط یک بیابان بی‌رنگ و رو وارد صحنه شدند. انگار مدیر نمایش از قطار خواسته بود که فرصت بیشتری به هنرمنداش بدهد.

درخت‌ها هنوز خارج نشده، دو تپه‌ی خاکی دست ساز وسط همان بیابان که حالا کمی رنگ و رو به رخ داشت با لبخندی از پی درخت‌ها عبور کردند. بیابان که از تشویق حضار به وجد آمده بود و صورتش گل انداخته بود با بوته‌های سبزِ کوچولوی روی پیراهن سورمه‌ی‌اش صحنه را ترک کرد. خنده و شادی فرصت زیادی روی صحنه نداشتند و تلی از آب گیر افتاده در گودالی از خاک وارد ماجرا شد. دستانش را از گودال بیرون انداخته بود و التماس می‌کرد تا شاید کسی به دادش برسد. داشت غرق می‌شد.

نمکزار خودش را روی چاله‌ی آب انداخت و هم نمایش را تمام کرد، هم کار آب را.

احساس می‌کنم آشغالی که نوشته‌ام حداقل بوی بدی ندارد. آب چرکین از زیرش راه نیوفتاده و شاید بشود گفت زباله‌ی خشک و قابل بازیافت است.

فکر می‌کنم مهم این است که شروع کنی به کاری که باید انجامش دهی. حتی اگر اولش نتیجه تولید یک آشغال باشد.

استاد: «خب بپرداریم به بحث جلسه دوم...»