اغلب تحقیقات دانشمندان غربی پیرامون انسان با محوریت این موضوعه که انسان رو هم مانند بقیه حیوانات میدونند و شئونی غیر از شئون حیوانی برای او قائل نیستند و نهایتا او را حیوان ناطق و فقط یک حیوان حرف زننده تصور میکنند و طبق همین اصل نظریه هایی رو مطرح میکنند و اون نظریات رو گسترش میدهند و بقیه دانشگاه ها رو هم مجمبور به تدریس همین نظریات میکنند غافل از اینکه نتیجه ازمایشات این نظریات از کجا امده.
مثلا این مقاله را بخوانید تا از پشت صحنه تحقیقات فروید تا حدودی با خبر شوید
یکی از همین نظریاتی که بسیار مطرح شده و تقریبا بسیاری از روانشناسان به آن ایمان دارند ضمیر ناخودآگاه است که در واقع منبع درمانی بسیاری از بیماریهای روانی نیز به شمار میرود از آنجا که همانطور که گفته شد مبنای این نظریات انسانی حیوان گونه و در واقع گونه ای از حیوانات است از واقعیت وجود خود انسانها بسیار دورتر است.
مثلا در داستانهای مثنوی محور و اساس مشکلات انسانها نفس معرفی میشود و راه کارهایی برای آن نیز معرفی میشود حتی جاهایی از داستانها که شخص بیمار شده از نفس خویش غافل شده و به قول روانشناسان جدید وارد ناخودآگاه شده است ، طبیب در پیدرمان آن شخص برای باز گرداندنش به خودش و در واقع جدا کردنش از فراموش کردن نفسش است که در داستان کنیزک بخوبی نمایان میشود.
دیدگاه شرق به طور کلی و دیدگاه مسلمانان نسبت به انسان حقیقتا دقیقتر و در یک کلمه انسانی تر است.
مولوی ریشه تمام مشکلات را در یک بیت اینگونه میگوید:
پس ترا هر غم که پیش آید ز درد
بر کسی تهمت منه بر خویش گرد
و داستانهایش سرشار از رایات وراهکارهایی است برای رهایی از غفلت نسبت به خویش
مولوی اعتقاد دارد که بشر به همه چیز خودش آگاه است (به تبعیت از قرآن) و چیزی که باعث مشکلاتش میشود غفلت و ایگنور کردن این آگاهی درونی است ولی حتی انساندر حال ایگنور هم همچنان اوضاع خود را میداند.
پر بیراه نیست که مخدرهای فراوانی در جهان ساخته شده اند تا بلکه دمی انسان را از خودش غافل کند و او را به هپروت ببرد و ناخودآگاهش را تقویت کند.
شاید یک علت باور به ناخودآگاه در نظریات غربی همین وفور مخدر ها و مشروبات در بین افراد مطالعه شده باشد.
تو هم از بیرون بدی با دیگران
واندرون خوش گشته با نفس گران
خود عدوت اوست قندش میدهی
وز برون تهمت به هر کس مینهی
همچو فرعونی تو کور و کوردل
با عدو خوش بیگناهان را مذل
چند فرعونا کشی بیجرم را
مینوازی مر تن پر غرم را