شادی و غم...

وقتی روز شادی در اختیارت قرار گرفت، از آن دوری نکن؛ زیرا وقتی در دست روز اندوه قرار بگیری، از تو صرف نظر نخواهد کرد

امام علی علیه السلام

صد و پنجاه سال پیش که نه گاز بود و نه برق و نه ماکروویو، غذا پختن یک قسمت مهم زندگی بود که حول محور کیفیت و سلامت میچرخید.

یک دیزی یا کله پاچه که دست کم باید شش هفت ساعت در اجاق می‌ماند تا جا بیفتد و مورد قبول خورندگان قرار بگیرد.

آن زمان‌ها رسم بود که وقتی کسی میمرد افراد فامیل برای تسلی بازماندگان غذا میپختند و می‌بردند و یا ماده خام غذا را می‌بردند تا بازماندگان گشنه نمانند. چون رستورانی نبود و با یک تلفن نمیشد غذا خرید.

همان زمان‌ها در محرم و صفر مجالس کوچک و صمیمی برگزار می‌شد که اگر آدم مطلعی هم می‌آمد و سخنرانی می‌کرد با شام و غذاش یک مجلس با کیفیت برگزار می‌شد بدون اینکه بدنبال آمار و ارقام باشند.

و معمولا شادی های مذهبی حول محور هدیه و ولیمه و طعام میچرخیدند.

از عقیقه بچه‌ گرفته تا ولیمه سفر حج و طعام برای خوشحال کردن فقرا...

اما در این عصر برعکس مطلوب خداوند که کیفیت از کمیت برتر است، بعد از مسیحیان، مسلمانان هم رو به کمیت آوردند و کیفیت را فدا کردند.

با گسترش روز افزون رسانه و سینما مذهبان مسیحی دیدند کلیساها روز به روز خلوت تر میشوند( جدا از مسائل و جنگهای مذهبی که این میل را در مردم کاهش داده بود) و رسالت خود دیدند که به هر وجه ممکن این کاهش را جبران کنند و از رسانه ها عقب نیفتند.

البته ناچارا باید از همان ابزار رسانه برای اهداف خود استفاده می‌کردند.

جوان‌هایی که نهایتا هفته ای یکبار به کلیسا می‌آمدند و حالا با رواج گسترده کلابها و رقاص خانه ها دیگر تمایلی به حرفهای تکراری اسقف نداشتند و این شد که کم کم کلاب و زنا و مشروب و... از طرف اسقف ها نادیده گرفته شد و فقط درخواست میشد حتما یکشنبه ها به کلیسا بیایند.

تا جایی که شاهدان عینی دیدند که کلیسایی برای جذب جوانان کلاب رقصی در زیر زمین کلیسا ترتیب داده بود!

اما مسلمانان هم ناچارا به رسانه روی آوردند و برای جذب جوانان و از دست ندادن مستمعان از ابزارهای جدید بهره گرفتند.

از چند سال پیش با ورود ابزار موسیقی به محرم نسل جدیدی از جوانان را به جرگه خودشان پیوند زدند، نسلی که از مذهب را دوست داشتند ولی سخت گیریهای را نه!

شروع این نوع عزاداریها که اینبار در استودیو پر می‌شدند و از عزادار واقعی خبری نبود با بوی سیب اوج گرفته بود، آهنگی که اتفاقا محتوای بدی نداشت و ساختار موسیقایی و استفاده از سبک موسیقی پاپ به شدت آنرا مشهور کرد.

به مرور زمان ظاهرا این نوع عزاداری مخصوصا در بين جوانان پذیرفته شد، تا جایی که دیروز و پریروز از صبح تا شب صدای شادمانی جدید برای روز عید غدیر گوشهای بی نوای ما را نوازش داد و سر دردی را بهمراه داشت و البته مشخص نبود چه چیزی خوانده می‌شود و فقط صدای دوپس دوپس می‌شنیدیم...

شادی که در منابع عرفانی اسلامی متوجه درون بود و البته دلشاد کردن همنوع تبدیل به آزار همنوع و اظهار شادی بیرونی...

شادی که با محوریت هدیه و ولیمه و گره گشایی از مردم بود ( البته این الان هنوز خوشبختانه هست)تبدیل به بوق و کرنا کردن شادی شده ا‌ست.

نمی‌دانم شاید شادی بدون رسانه‌ها و جهان غرب برای نسل های بعد از رسانه در کشورهایی همچون ما تعریف نشده است و البته در کل جهان همه کشورها و ملت هایی که اسیر رسانه اند شادی هایشان در حد و حدود رسانه و موسیقی و رقص می‌گردد.

گویی هیچ شادی دیگری قبل از اینها نبوده است.

مانند غذاهایی که با سه دقیقه آماده می‌شوند و دیگر فقط طعمشان و زیاد بودنش مهم است و نهم نیست درونش چیست.

عصری که اساسش عصر داده و تولید محتوا نامیده شده است ولی دریغ از محتوایی که در رزق و روزی مردم از معنوی و مادی ببینیم...

کاش و کاش جایی بود که فرهنگهای قدیم و درست را حفظ می‌کرد و به اندازه محیط زیست حداقل سازمانی برایش تشکیل می‌شد...

امام علی ع می فرماید: «خوش حالی تو از چیزی باشد که در آخرت برایت مفید است و اندوهت برای از دست دادن چیزی از آخرت باشد. آنچه از دنیا به دست می آوری، تو را خشنود نسازد و برای آنچه در دنیا از دست می دهی، زاری کنان تأسف مخور».