یه موضوع خیلی جالبی که سالهای ساله دانشمندان بهش میپردازند ، اینع که نیازهای کاذبی رو در ذهن انسانها بکارند و اون نیاز رو آنچنان پرورشش بدهند تا عقل جمعی واقعا احساس کنه بدون اون نیاز زندگیش ممکن نیست.
این موضوع کارکرد بسیار فراوانی در جامعه گردانی و به اصطلاح کنترل جوامع داره و تقریبا میشه گفت همه جوامع تا حدودی این نیازها رو میسازند.
البته دقت داشته باشید که این بیهودگی این نیاز ها اونقدر تابلو هستند که اگر شخصی بدون اینکه تحت تاثیر اتوریته علم باشه منطقا فکر کنه بیهوده بودنش رو میفهمه.
سالها پیش و در جنگ جهانی دوم که روسیه توانست پای انسان رو به فضا باز کنه ، و این در حالی بود که امریکا بارها در این پروژه شکست خورده بود و برای عقب نماندن از رقیب سنتی و قدیمی خویش دستور پروژه سفر به ماه را صادر کرد ، یعنی پروژه ای بزرگتر از روسیه و آن هم قبل از اینکه فضا را لمس کرده باشد.
و بعد بصورت زنده (مثل یک فینال جام جهانی) سفر به ماه رو در تمام رسانه ها پخش کردند و جمله خنده داری گفت که بشر به بزرگترین آرزوش دست یافت!!!
آیا واقعا بشر آرزوش بوده بره کره ماه؟
اصلا به فرض واقعی بودن این سفر ، بهره این سفر برای من و شما چی بود؟
اصولا قدرتهای جهانی هر کاریشون دو سو داره ، یه سوش اغنا افکار عمومیه و دومیش هدفی که پشت پرده این موضوعه.
مثلا الان چیزی که خیلی در رسانه های خارجی روش مانور میدن ، سفر به مریخ و مهاجرت بشر به مریخ برای زندگیه!
گویی ما الان جایی برای زندگی نداریم و باید سرمایه سالاران دنیا بهشتی رو برای ما بسازند تا ما بریم اونجا زندگی کنیم.
انحراف این موضوع اینه که ، ما که یه زمین در اختیارمونه که همه نیازهامون رو برآورده میکنه ، چرا نباید همه هزینه ها رو صرف این کنیم تا این تنها مکان قابل سکونتمون رو حفظ کنیم؟
چرا نباید جلوی این همه خسارتهایی که با موشک و بمب اتم و کشتار حیوانات و از بین بردن طبیعت به طبیعت وارد میکنیم گرفته بشه؟
چرا هر چیزی که در حوزه تکنولوژی تولید میشه ، یه قانونی وجود نداره که اگر خسارت به محیط زیست وارد میکنه ، هر چقدر هم که خوب باشه نباید تولید بشه؟
قدرت نمایی اصل ماجرای فتح فضاست و مردم دنیا همچنان در مناسبتهای جنگ حهانی دوم مانده اند.
البته موضوع دیگری هم در این هزینه های گزاف هم هست ، اون هم دنبال حیات و منشا حیات بودن دانشمندان.
حقیقت اینکه با وجود تایید نظریه بیگ بنگ توسط بسیاری از دانشمندان ولی به هر صورتی که این احتمال و تصادفی بودن رو بخواهی بپذیری ، اینکه همه حیاط در زمین تجمع کرده و بقیه سیارات خالی باشه با عقل مبتنی با احتمال هم جور در نمیاد.
اینکه حتی یه پشه یا یک باکتری هم در غیر زمین نیست و این واقعا سوالیست بی پاسخ برای معتقدین به بیگ بنگ.
و البته سالهاست کاووشها در مورد منشا حیات انجام میشه و البته هنوز نتیجه ای گرفته نشده.
بیایید فرض کنیم کل سیاره مریخ طلا باشه و همشو بشه آورد زمین ، وقتی این طلاها هم قراره باز در دست عده ای خاص باشه ، فایدش برای عموم مردم چیه؟
چه تاثیری در بهبود زندگی ما در زمین داره؟
به فرض که هممون رفتیم مریخ زندگی کردیم ، با این اخلاقیات گندی که داریم ، چطور مریخ رو فکر میکنیم بهشت میشه؟و چرا همین جارو بهشتش نمیکنیم؟
فکر میکنید به فرض محال مریخ رو هم به جنگ و خونریزی نمیکشونیم؟
میدونید کل این موضوع رو نوشتم برای این:
خیلی افراد رو دیدم که وقتی یه موضوع اخلاقی یا موضوعی که به انسان مربوطه رو مطرح میکنی ، میگن هووو دنیا داره میره مریخ ما هنوز درگیر این مساله ایم!!!
چه حرف بی ربطی ، اولا انسان موضوع اصلیش در دنیا حل مسایل خودشه و بعد موضوعات دیگه ، وقتی بعد از چندین هزار سال تمدن ، روز به روز بر خشونت و کشتار افزوده شده ، چه چیزی حقیقتا به بشر اضافه شده؟
آیا مظاهر به اصطلاح تمدن ننگهای روزانه بشر رو میپوشونه؟
آیا کسی هست که به جای آنکه هابل رو روی سطوح مختلف سیاره ها بچرخونه ، روی زمین بچرخونه و ببینه بشر در چه لجنی داره زندگی میکنه و روز بروز از انسانیتش دور میشه و یه نفر از خوردن در حال مرگه و یه نفر از گرسنگی...
البته با هابل هم زمین رو مینگرند اما برای جاسوسی و قدرت نمایی ، از پنجره اتاق خوابت تا ته اتاق خوابت رو میبینند و خوشحالند که ما چه تسلطی بر جهان داریم...
بشر سالهاست که همه چیز را فدای ارزشی ذهن ساخته کرده ، خودش قربانی اول این پروژه طولانی است...
از اولین مظاهر تمدن این بود که وقتی کسی با تصادف ماشینها کشته میشد ، آ«را امری طبیعی در توسعه کشورها دانشتند و راه کار خسارت را برایش ایجاد کردند ، چرا ، چون اولویت انسان خودش نیست ، مظاهرش برایش از خودش مهمتر است ، چرا که در مظاهرش تعریف شده و به مظاهرش شناخته میشود.
برای همین خودش را فدای هر چیزی میکند.
ماشین های انسانی که در چرخ بزرگ توسعه و سرمایه اندوزی بردگی میکنند و خوشحال اند که آزادند.
و هیچگاه حتی نفهمیدند که آزادی در حقیقت آن است که انسان به هیچ چیز در دنیا وابستگی روحی و روانی نداشته باشد که مجبور شود به خاطر آن به هر کاری دست بزند.
300 سال پیش که این مظاهر تمدنی نبودند بسیاری از انسانها می امدند ، زندگی میکردند و میمردند بدون آنکه کسی بفهمد ولی حالا کسی نمیتواند از بردگی این ماشین جهانی فرار کند...
البته مسلما همه ما در این ماشین کم و بیش غرق شده ایم ، چه آنکه من هم الان باید حرفم را با همین ابزار یزنم ولی میشد بشر به جای گسترش انرژی اتمی که در واقع برای قدرت طلبی بود انرژیهای پاکی چون خورشیدی را با هزینه های کمتر گسترش میداد ولی اصل بر قدرت است و هر کسی نخواهد در این قدرت چرخ شود مجبور به شرکت در این بازی میشود.
شاید هیچگاه بشر اینگونه تسخیر ساخته های خود نبوده است ، انسان این روزها چقدر برای خودش زندگی میکند؟(منظورم لذت نیست) ، چقدر روحش را نوازش میدهد؟چقدر همنوعش را چون خودش میداند و لقمه اش را به او میدهد؟
آیا ما به سمتی میرویم که این ها هم روزی مورد تمسخر قرار بگیرد؟؟؟
پ.ن
این نوشته صرفا به جنبه های اجتماعی پرداخته و قصد دیگری ندارد...
