مثنوی داستانی دارد که غلامی عاشق دختر ارباب خود شده است و بعد از اینکه میفهمد قرار است دختر را به کس دیگر بدهند دچار غم و اندوه (شکست عشقی) میشود و در بستر بیماری میافتد و درمان دارو هم درو اثر نمیکند مولوی میگوید که وقتی ناخوشی در روح و روان آ دمیست داروی تن در غم دل باطلست ،داروی مادی براش فایده ای ندارد.
اما امروز و در روزگاری که فقط ادعاهای علمی مطرح هستند و علم مورد نظر رسما چیزی به نام روح را قبول ندارد و بیماریهای روحی را در دسته اختلالات مغزی و ذهنی قرار میدهد نتیجتا هر چه تجویز کند بر اساس همین کالبد و جسم بشر است.
داروهای این بیماریها بر مرکز هایی از مغز اثر میکند تا از لحاظ فعل و انفعالات شیمیایی اثر آن را معکوس کنند ،البته این دانشمندان! دروغ نمیگن و حقیقتا قسمتی از مغز در اثر اون بیماری روحی و اون غم دچار اختلال شده ولی اونها برطرف کردن این رو کافی میدونن در حالی که اتفاقی که در مغز افتاده فقط اثر اون اندوهه و نه باعث اون اندوه و باید باعث اندوه رو که یک چیز غیر مادیست برطرف کرد.
و البته وقتی داروها اثر نکنند دست به شوکهای الکتریکی به مغز میکنند تا پیوندهای عصبی غیر شیمیایی رو هم تحت تاثیر قرار بدن.
نگاه ماشینی و ماتریکسی به انسان و روبوت دونستن اون باعث شده که ما در سیستم درمانی قرار بگیریم که برای هر چیزی یه قرص بخوریم فارق از اون که علتش چیه و چرا اندوهناک شده...
با نشانه هایی که در جمعیتی از بشر مشاهده میشه نشون از بازگشت آدمها به معنویت و درمانهای معنوی میده و اینکه بسیاری از کسانی که درمانهای دارویی رو پیش رفتن با تمام وجود لمس کردن که بی فایده اس و فقط حالشون رو بدتر کرده و برچسبهای جدیدی رو هم بهشون اضافه کرده و برای همین به دنبال راهکارهای غیر مادی میگردند و البته گاها به مسیرهای اشتباه هم میروند.
ولی شاید روزی برسه که دانشمندان دست از لجاجت بردارند...
داروی تن در غم دل باطلست