سالهای زیادی است که ملتهای دنیا (نه فقط ایران) مدام از طرف رسانه ها ی امریکایی تشویق به پذیرش سبک زندگی امریکایی میشوند.
در فیلمهای سینمایی ،سریالها ، آهنگ ها و بطور کلی مدیا و هر بسته فرهنگی این اولویت اول امریکاست.
دلایل مهم زیادی دارد که مهمترین آن نداشتن تاریخ طولانی و بعضا درخشان نسبت به بقیه کشورها است.
کشورهایی همچون یونان ، بریتانیا ، مصر ، چین ، روسیه و ایران و عراق و ... در تمدن قدیمی اثار فراوان برای ارائه دارند.
آثاری که قدمت آن گاها به یازده هزار سال میرسد.
اما اتفاقی که چند سالیست در حال وقوع در اغلب کشورها و از جمله ایران هست تغییر سبک زندگی با تغییر محصولات خوراکی و پوشاکی و ... میباشد.
مثلا در تلویزیون ایران کافیست به تماشای تبلیغات میان برنامه ها نگاهی بیندازید تا متوجه شوید که چطور نام بسیاری از برندها مستقیما انگلیسی و با مفهومی که در کشور امریکاست تبلیغ میشود.
برندهایی مثل فروت لند ، هی جو ،دیپوینت و هزار چیز دیگه.
جالب آنکه مسیولین فرهنگی تلویزیون یا به خاطر درامد هنگفت و یا عمدا هیچ نظارتی بر این تبلیغات ندارند.
مثلا کافی است تبلیغ هی جو راببینید که انگار در مشروب فروشیهای تگزاس فیلمبرداری شده و براحتی پخش میشه و فرهنگ یک کشور سیصد ساله بسادگی وارد فرهنگ یک کشور چند هزار ساله میشه.
شاید عده ای بگن که اونها در دنیا الان اول هستند و فلان ، اولا که در خیلی چیزها اول نیستند و ثانیا حفظ فرهنگ یک کشور باید دغدغه همه باشد .
خوب است به کشورهای ژاپن و چین نگاهی بندازید.
ژاپن با اینکه متحد امریکاست به شدت به فرهنگ باستانیش پایبنده و این رو کاملا در سیستم آموزشیش میبینید.
کاش حداقل استانداردهای برای تبلیغ ونام گذاری محصولات رعایت میشد...