داستانی در مثنوی هست با عنوان
"آن عجوزه کی روی زشت خویشتن را جندره و گلگونه میساخت و ساخته نمیشد و پذیرا نمیآمد"
بود کمپیری نودساله کلان
پر تشنج روی و رنگش زعفران
چون سر سفره رخ او توی توی
لیک در وی بود مانده عشق شوی
ریخت دندانهاش و مو چون شیر شد
قد کمان و هر حسش تغییر شد
عشق شوی و شهوت و حرصش تمام
عشق صید و پارهپاره گشته دام
مرغ بیهنگام و راه بیرهی
آتشی پر در بن دیگ تهی
عاشق میدان و اسپ و پای نی
عاشق زمر و لب و سرنای نی
حرص در پیری جهودان را مباد
ای شقیی که خداش این حرص داد
ریخت دندانهای سگ چون پیر شد
ترک مردم کرد و سرگینگیر شد
این سگان شصت ساله را نگر
هر دمی دندان سگشان تیزتر
پیر سگ را ریخت پشم از پوستین
این سگان پیر اطلسپوش بین
عشقشان و حرصشان در فرج و زر
دم به دم چون نسل سگ بین بیشتر
این چنین عمری که مایهٔ دوزخ است
مر قصابان غضب را مسلخ است
چون بگویندش که عمر تو دراز
میشود دلخوش دهانش از خنده باز
این چنین نفرین دعا پندارد او
چشم نگشاید سری بر نارد او
گر بدیدی یک سر موی از معاد
اوش گفتی این چنین عمر تو باد
داستان از این قراره که یک پیرزن زشتی که دیگر هیچ زیبایی ظاهری و باطنی نداشت در حرص داشتن شوی و شهوت به سر میبرد.
و به هر دری میزد تا خوش رو خوشکل کنه (مورد تایید دیگران بشه) وبرای اینکار شروع کرد و ترکیبهای دور ورق های قران رو میبرید و بصورت میچسباند (خیلی زیبا مولوی ترکیب کرده زینت ها و اعتباریات مادی و معنوی را با هم)
خلاصه اینکه این پیرزن با این تذهیبهای چسبیده به صورت به بیرون میره و اول مورد توجه همه قرار میگیرد ولی با یه اتفاقی مثل باد (اعتباریات و مقام به باد بنده)همه تذهیب ها کنده میشه و قیافه کریه و زشت و چروکیده و بی دندون بیرون میزنه....
شاید در این روزگار زشتیها ما که با چیزهای آرایشان کردیم مشخص نباشند و کسی نبینه ولی اونی که میدونه درون خودمون و ما هر کاری رو اول برای گول زدن و فرار خودمون انجام میدیم.