ویرگول
ورودثبت نام
ارمیا
ارمیاسلام...
ارمیا
ارمیا
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

تاکسی یا سواری...

دبيرستان که بودم اگه گاه گداری پول داشتم با تاکسی میرفتم ، اغلب البته یا با اتوبوس یا با دوچرخه سه مار آقام، البته دوچرخه اغلب مخصوص روزهای پنجشنبه بود که کلاسهامون تا دو طول میکشید و وقتی ما برمیگشتیم خونه خیابون خلوت بود و تقریبا ماشینی نبود و با خیال راحت با همکلاسی های هم مسیر به سمت خونه میروندیم.

اون زمانها سطح خونوادگی هم مدرسه ای های مایی که تو مدرسه دولتی درس میخوندیم خیلی فرقی نداشت.

مثلا بابای من پیکان داشت و بابای بچه پولدار کلاس یه تویوتا 2002 که معروف بود به تویوتا دو. دو.

یا مثلا تلویزیون ما چهارده اینچ بود و اونا بیست و یک و ویدئو هم داشتن.

مثل حالا نبود اختلاف طبقاتی و همه تقریبا همو میفهمیدن...

اما اون روزها شهر ما تاکسیهایی داشت به رنگ آبی و سفید که شاید طراح خوش سلیقه اش آبیش رو از زاینده رود گرفته بود و سفیدش رو هم از سادگی رنگ سفید...

اما جهانی سازی و همرنگ جهان شدن کم کم در ایران مخصوصا در لایه های فرهنگی رسوخ کرده بود و بعد از مدتی رنگ تاکسی ها مثل کشور ایالات متحده به رنگ نارنجی درومدند تا یکبار دیگه ما نشون بدیم ما از اونها کم نیستیم...!

اما اینکه مثلا مشهد تاکسیهاش سبز و سفید بودند و یعنی اینجا متعلق به امام رضاست یا هر شهری رنگ خودش رو داشت چه باری بر روی مسئولین فرهنگی داشت که تعویضش رو از اوجب واجبات میدونستن؟

فرهنگ و تمدن زمانی رو به افول میره که مسئولین و مردم از اینکه خودشون باشن احساس حقارت کنن...

و از طرف دیگه فکر کنن که راه ترقی تکنولوژی تقلید ظواهر کشورهاست...

اگه خوب دقت کنیم میبینم که خیلی از تغییراتی که در کشور خودمون در اثر تقلید انحام شده اصلا مناسب فرهنگ ما نبوده و نیست و به اینگونه خورده فرهنگهای زیادی که سابقه ای گاها برابر با تاریخ یک محله داشتند همینجور از بین رفته اند....


احساس حقارتتاکسی
۴
۰
ارمیا
ارمیا
سلام...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید