
جملهای که درخور این روزهایم باشد یک جمله است: روزهایم را سَر میبرم.
این روزها که به دیروزهای بیسر بدل میشوند، جانی ندارند که بتوان از آنها نوشت. رخوتی در آشوبند.
صفحهای نانوشته شدهام که انگاری اختیار این نوشتن با من نیست و هر روز این صفحه خالیتر از قبل است. نمیدانم صفحه بزرگتر شده است یا من ریز نوشته میشوم.
افیون این روزها برای من تصویر است. حتی هنگام مطالعه آن خاصیت تصویری است که کتاب را لذتبخش میکند نه معنای آن.
یاد نمایشنامهای از چخوف می افتم. نمایشنامهای که خود میپنداشت احمقانه است و بعد مرگش توسط خواهرش پیدا شد. اسم نمایشنامه شاهراه است و در نظرم غرابت دلنشینی با گوریل پشمالوی اونیل دارد. این نمایشنامه توقیف شد و بعد آن هم چخوف پیاش را نگرفت و از آن با کسی سخن نگفت. جدای از تصویر نمایشنامه آنچه مرا به یادش انداخت، آن چیزی است که اداره ممیزی آن زمان در وصفش نوشت: بسیار سیاه و کثیف.
پ.ن. عنوان متن مربوط به نامه ای از چخوف است که در وصف این نمایشنامه سخن گفته است.