یک روز عطار بودهام!
دکانی داشتهام لبریز از بوی لیموی عمانی، بشکههایی از پونههای وحشی، صندوقهایی از بابونهی کوهی، و کیسهکیسه نعنای تند خشک.
در گوشهی دکانم، عطر میساختهام، خاطرهانگیز و خیالانگیز. مستکننده و هشیارکننده. شادیآور و غصهآور.
بوی نانوایی سنگک در روز بارانی را مخلوط میکرده ام با بوی کاهگل و خاک خیس خورده،
بوی بهارنارنج را مخلوط با بوی بخار چای سیاه داغ،
بوی شرجیِ جنوب را آمیخته به بوی ضُخم ماهیهای کنار ساحل،
بوی دفتر نقاشی نو را با بوی انتهای جویدهشده و خیس مدادرنگی،
بوی سیبزمینی سرخکرده را با بوی ربگوجهی تفتدادهشده.
عطر میساختهام، در آن گوشهی دنج.
عطر نفتالین لای پتوهای خانه مادربزرگ را،
بوی جلبکهای بلند کنار آب رودخانه را،
بوی آتش، چوب مرطوب، ذغال را،
بوی لیموی تازه و هوای دمکردهی ظهر تابستان را،
بوی شیر مادر،
بوی ملحفههای بیمارستان،
بوی باروت را.
هرروز که شهر صنعتیتر میشدهاست، من خاطرهها را در عطرها نهان میکردهام. گویاتر از عکسها، زندهتر از یادداشتها.
هر عابری که بیخبر گذر میکردهاست، عطری در حواشیاش میپراکندهام. یادش میآورده ام، در اعماق ذهنش، باران میباراندهام، کودکش میکردهام، تفریحش میبردهام، عاشقش میکردهام.
عطر، آدمها را بر خود سوار کرده تا ازلیترین اتفاقات دنیایش میبَرد.
عطر، آشنایی گنگ و مرموزی با غریبههای اطراف میسازد.
عطر، خلق درون مردمان را فاش میکند.
عطر، آدم را سیر، آدم را گرسنه، آدم را دیوانه میکند.
عطر، در ماضی نقلی، استمرار میسازد.
عطر می گریاند، میخنداند. خدایی میکند.
.
دوست میداشتهام عطار بهتری بودم. شیشهی بزرگی میساختم از عطر شببو، آمیخته با بوی نوزاد، مخلوط با بابونههای روحبخش. و بعد آن را در اقیانوسها رها میکردم، تا بارانشان به جایجای دنیا ببارد، شبانه روز. شاید، آدمها، یادشان بیفتد از نو متولد بشوند. شاید آدمها، آرامتر، لطیفتر بشوند.