یادمه که اولین ریاکشنم این بود که پست رو فرستادم برای پ و گفتم "ببین! مسخرهست، من فکر میکردم به حال بدم خیانت میشه اگه با کارهای کوچیک بخوام خودم رو برگردونم."
توضیحی درباره علتش ندارم اما من خیلی زود غم رو بعنوان یک احساس انسانی پذیرفتم؛ و همیشه تلاشم این بود که مثل بقیه احساسات توی درککردنش کم نذارم و برای این درک هم حدی قائل نبودم هیچوقت.
برای همین همیشه انرژی زیادی رو صرف بخش تاریک روزهام کردم. نوشتن های طولانی برای فهمیدن حال بد، برنامهریزی وسواسی برای مصرف مکملهای آهن و ویتامین دی و بالابردن مود یا بالاوپایینکردنهای هرروزه پروفایل مشاورها و روانشناسها؛ ولی هیچوقت با خودم فکر نکردم که این مودهای پایین، ترسها و خشمها و حتی انفعالها طبیعین. به خودم حق ندادم باهاشون همونطوری برخورد کنم که با یه دلدرد برخورد میکنم.
حالا داشتم با مفهومی آشنا میشدم که به من میگفت که تو ظرفیت محدودی داری، باید میزان تحملت رو بشناسی و مراقب باشی که بار اضافه به خودت تحمیل نکنی که منجر به خشم یا خجالت یا ترس بشه.
نویسنده محبوبم داشت از مهارتی میگفت که ۲۰ سال توی ذهن من یک ضعف بود و فرار تلقی میشد. انگار زیر گوشم زمزمه میکرد که اشکال نداره اگه کاری از دستت برنمیاد یه دوش بگیری و چند صفحهای از کتاب موردعلاقهت بخونی تا حالت بهتر شه. Window of tolerance بازهای رو به من نشون میداد که از شدت ظهور، برای من مخفی موندهبود.
فهمیدم که سروکلهزدن با مشکلات تا جایی اهمیت داره که بتونم مودم رو توی محدوده قابلکنترل نگه دارم، اگر دارم فراتر میرم با یه صحبت کوتاه، یه نوشیدنی آروم، یه موزیک شنیدنی یا یه دوش برگردم به window of tolerance خودم؛ چون توی این محدوده هست که میتونم نقادانه به مشکلم فکر کنم و براش راهحل پیدا کنم.
فهمیدم که خشمگینشدن یا خجالتکشیدن بهجا نداریم، تنها فضیلتی که باید نسبت بهش آگاه باشم حال خوب و مسئولیتپذیری درباره مودمه.
همهی این سالهای تعویق و صبوری یکباره بیارزش شده بود. یادگار اون سالها برای من آیبیاس بود و فراموشیهای دورهای درباره حقم برای خوب بودن.
حالا هم گاهی یادم میره که غم و نگرانی چاهیه که ته نداره، مهم نیست اگه با چراغ واردش بشی. چاه در ذاتش یک چاهه و تو رو به مسیری میبره که خودش میخواد.
مینویسم که یادم نره مودم رو در محدودهای نگه دارم که تبدیل به بادبادک رهاشده نشم و عملم رو مخدوش و متاثر نکنه.
اون شب برای پ نوشتم که "انگار اونقدر هم همه چیز پیچیده نیست."
-از پیچ اینستاگرام آلن دوباتن-

The courage or the fall | civil twilight