شهرام ناظری توی گوشم میخونه "شیدا شدم".
روی تخت نشستم و به این فکر میکنم که اشیا چه وزنی میتونن داشته‌باشن. 'این دفتر؛' جلوم بازه و تک‌تک جزئیاتش به اندازه‌ی اولین لحظه‌ای که دیدمش جذاب و تماشایین.
[پیدای ناپیدا شدم]
یک.
از فرودگاه میام بیرون. زرگل رو میبینم که رو به درب ورود وایساده، چمدونم رو همونجا رها میکنم و میدوم.
[پیدا، پیدا، پیدا شدم]
دو.
آیدا و پارسا از دور دارن میان. رو میکنم به زرگل و میگم بیا بدویم. چمدونم رو میگیره و میگه تو برو. دستش رو میکشم و چمدون جا میمونه و دوتایی میدویم.
سه.
مهرآباد تا تجریش طولانی‌ترین شده. خیابون‌ها کش اومدن، بالاخره الهه رو هم میبینم.
[شیدا، شیدا، شیدا شدم]
چهار.
وارد سیتی شدم. گروه‌های بچهها رو میبینم که دور هم وایسادن و حرف میزنن. به سمت بوفه‌ی خانم جعفری‌اینا حرکت میکنم. خانم جعفری رو میبینم که مانتو و روسری مشکی پوشیده، از بوفه میاد بیرون و همینطوری که یه نگاهش به صفحه گوشیه و داره شماره میگیره و نگاه دیگه‌ش به پله‌هاست؛ حواسش به بچه‌های توی سیتی هم هست و بهشون سلام میده.
کیمیا و آیدا رو هم دیدم.
[شیدا، شیدا، شیدا شدم. پیدا، پیدا، پیدا شدم]
پنج.
پیاده برمیگردم. مراسم سیب‌زمینی خوردن با دست رو بخاطر کرونا نتونستیم برگزار کنیم. سر راه سیب‌زمینی میگیرم و همینه. بله زندگی همینه.
شش.
نزدیکای صبحه. جمله‌م رو شروع میکنم و نمیتونم تمومش کنم. مستم؟ شاید.
هفت.
راه می‌افتیم به سمت آیدا و کیمیا. توی راه با تعریف‌هایی که کیمیا از مسیرهای پیاده‌رویش کرده حدس میزنیم چقدر بهشون نزدیک شدیم.
هشت.
یه پیتزا و سه تا شمع جلومه. همه چیز چهار نعل به سمت کمال میره.
نه.
دورِ همیم. صدای ساز پارسا توی پس‌زمینه، حرف‌زدنِ بچهها. رقصِ ریزمون. دورِ هم.
[شیدا شدم، شیدا شدم، شیدا شیدا شیدا شدم
پیدا، پیدا، پیدا شدم]
