گنج نهان

ای دل، از این خاکدان کمتر طلب

گنجِ خود را از درِ هر کس مخواه

زر طلب کردی، ز سیم آراستی

کاخ برپا کردی و جان کاستی

گر همه دنیا به فرمانت شود

چون دلت ویران بُوَد، زندان شود

گوهری داری که در بازار نیست

دُرّ جانت را بهایِ زر نیست

در پیِ خورشید بیرون تاختی

شمعِ جان را پشتِ خود انداختی

آب اگر در دست داری، آب باش

نه چو ماهی، تشنهٔ مرداب باش

عمر، مهمان است و فردا در سفر

آنچه ماند از تو، نه زر باشد نه زر

روزِ رفتن چون رسد، بنگر چه ماند

از تو جز آن گنجِ جان، آیا چه ماند؟

نه سرایی با تو آید، نه سپاه

نه نگینی بر سرِ آن بارگاه

کاخِ جان را از درون آباد کن

خویش را از خویش، آزاد کن

گر دلت روشن شود، دنیا بس است

یک دلِ آسوده از صد گنج، بس است

هرکه در خویش استغنا یافته

از دو عالم یک نفس را یافته

آنچه عمری در جهانش جسته‌ای

سال‌ها در خانهٔ خود داشته‌ای

سراینده و شاعر :الناز زاهدی مقدم