مهر عشق

مطربِ عشق عجب ساز و نوایی دارد

کآتش افکنده به دل، شور و هوایی دارد

شمعِ رخسارِ تو روشن‌گرِ این محفلِ ماست

که در این بزم، چه شور و چه صفایی دارد

نغمه‌اش مَحرمِ اسرارِ دلِ خسته‌یِ ماست

کز فراسویِ جهان، بانگِ رسایی دارد

پایِ کوبیدنِ جان، در ره او واجب گشت

کان که مست است، چه پروایِ گدایی دارد؟

هرکه شد واله و حیرانِ چنین مطربِ مست

در دلش، جلوه‌یِ آن مهرِ وفایی دارد

الناز زاهدی مقدم

پ.ن : این ابیات تلاشی است برای ترسیمِ موسیقیِ عشق؛ موسیقی‌ای که با آتش می‌آوازد و تنها در اوجِ حیرت و از خود بی‌خود شدن، می‌تواند بانگِ وفایِ پنهان را در اعماقِ جان طنین‌انداز کند