
روی این سفرهی توریِ گلدوزیشده، که انگار مادرِ بزرگِ خانواده، سالها پیش، با نخِ صبر و سوزنِ امید بافته، دو فنجان نشستهاند. دو فنجانِ لعابیِ ساده، بیهیچ ادعایی. یکی مالِ او بود، یکی مالِ من. و میان این دو فنجان، فاصلهای هست بهپهنای تمام حرفهایی که نگفتیم.
چای، سرد شده. اما این سردی، سردیِ معمولی نیست. سردیِ چای، وقتی که آدم منتظر میماند و کسی نمیآید، طعمی دارد شبیه طعمِ تمامِ انتظارهای بیپایانِ این سرزمین. ما مردمانِ این دیار، استادِ انتظاریم. استادِ نشستن پشتِ پنجرهها، استادِ روشنکردنِ چراغها برای کسی که شاید هرگز نیاید.
آن کتابِ بسته، کتابِ خاطراتِ من است. نه، کتابِ خاطراتِ ماست. هر صفحهاش، بویِ نانِ تازه میدهد و صدایِ خندههای کودکانهای که حالا دیگر نیستند. و آن لیوانِ خالی، لیوانی که همیشه لبریز بود، حالا نشانِ آن است که زندگی، پر و خالیشدنهایش را با هم دارد.
اما من هنوز اینجا نشستهام. با دو فنجان. یکی برای تو، که رفتهای. یکی برای من، که ماندهام. و این سفره، این توریِ کهنه، این چایِ سرد، همهشان شهادت میدهند که عشق، فقط در لحظههای بزرگ نیست. عشق، در همین فنجانهای سردِ نیمهپر است. در همین انتظارهای کوچکِ روزانه. عشق، همین است که من هنوز، بعد از این همه سال، برای تو چای میریزم. و تو، حتی اگر نیایی، باز هم فنجانت اینجاست.
نویسنده الناز زاهدی مقدم