عمری به تماشای جهان میگذرد
چون بادِ خزان، شتابان میگذرد
بیهوده مخور غصهٔ تدبیرِ فلک
هر نقش که بندی به گمان میگذرد
از غصهٔ فردا و پریشانیِ دوش
بربند دهان، که این زمان میگذرد
بگذار غمِ سود و زیان را به زمین
تا چشم گشایی، کاروان میگذرد...
الناز زاهدی مقدم
۱۴۰۵/۶/۵