عقل کجا پِی بَرد شیوهیِ سودایِ عشق
بند چه داند خبر از ذوقِ تماشایِ عشق
خیمهیِ دانش زِ پا در شود از یک نَفَس
چون شود شعلهور، آتشِ پیدایِ عشق
عافیتاندیش را، راه در این کوی نیست
تا که کس نریزد، خونِ خود از پایِ عشق
منطقِ یونان اگر راهنمایِ عالم است
نیست در آن حکمِ رتبهیِ والایِ عشق
جانِ من در رهِ او سوخت و نپرسید چرا
این چنین بیخبر است، رسمِ تمنّایِ عشق
سروده ای که ناگاه به ذهنم آمد و به قلم نوشته شد