ساقی بیار باده که هنگام خمار شد
کار جهان به کام دل بدسگال شد
برخیز و آب دیده به صهبای می بشوی
کان ماه تندخو به جفا آشنا شد
دردا که آن نگار ستمگر ز راه ناز
با عاشقان زار به کین مبتلا شد
ما را ز جام باده نه هوش و نه طاقت است
کان سرو ناز به خرام اندر آماج بلا شد
بازآ که چشم بخت من از خواب نیمه شب
در آستان کوی تو جویای ربنا شد
صد کاروان دل از پی آن چشم مست رفت
ما را نصیب گوشه این بوریا شد
عقل غریق گشت در این بحر پر بلا
جان پروانهصفت به هوای شمع وفا شد
ای بیخبر ز حال دل خستگان عشق
تیر مژهات به قصد تن بینوا شد
فردا اگر به وعده بیایی چه سود از آن
کاندر فراق روی تو عمرم فنا شد
ما دل به درد عشق سپردیم و خوش شدیم
کاندر غمت سرشک من آیینهنما شد
کس را نشان ز محنت این درد کهنه نیست
هر کس که راه عشق گزید مبتلا شد
گفتی صبوری آر و ز هجران مگو سخن
سودای عشق از این سخنان برتر و رسا شد
ای باد صبح اگر به بر آن بت رسی بگو
این خسته دل به راه تو خاک در آستان شد
حافظ بیا که طالع مسعود ما رمید
سعدی مگر ز لطفت پناهی عطا شد
.