شب هجر

همه را بیازمودم، ز تو خوش‌ترم نیامد

دلِ خویش را سپردم، دگرم به دل نیامد

به هزار کوی رفتم، پیِ یک نشان ز رویت

همه را نشان گرفتم، دگرم خبر نیامد

شبِ هجر سحر کردم، به امیدِ صبحِ وصلت

چو هزار صبح دیدم، چو تو در نظر نیامد

به بهارِ باغ گفتم که نشانِ تو کجا بود؟

گل و لاله را که دیدم، به دلم اثر نیامد

دلِ خسته را سپردم به هزار دستِ درمان

همه مرهمی نهادند، ولی آن اثر نیامد

اگرم جهان ببخشند، به بهایِ مهرِ رویت

به خدا که غیرِ کویت، به دلم گذر نیامد

الناز زاهدی مقدم