تو از هر در که بازآیی، بدینخوبی و رعنایی
درِ رحمت به رویِ خستهیِ جانم بگشایی
چو عطرِ گل درآیی در فضایِ خلوتِ قلبم
که با هر دم، هوایِ تازهای در سینه افزایی
خیالت چون نمیگردد جدا از خاطرِ خسته
تو در هر گوشهیِ این دل، به صد جلوه بفرمایی
نگاهت چون شود جاری به رویِ دشتِ آمالم
گلِ امّید روید در دلم، تا عشق بنمایی
شاعر الناز زاهدی مقدم
برشی از کتاب راز نهفته شب