رفتم از خود تا ببینم رویِ آن جانانه را
دیدم آخر در خودم آن شاهدِ فرزانه را
در خراباتش طلب کردم نشانِ کویِ او
عشق برهم زد برایم دفترِ افسانه را
در حجابِ کعبه و دیر و کلیسا جُستهام
چون نظر کردم، ندیدم جز رخِ جانانه را
آینه بردم که بینم چهرهٔ آن دلربا
خویش را گم کردم و دیدم در او بیگانه را
عقل میگفتا: «بیا از کویِ این سودا برو»
عشق گفت: «این راه میخواهد دلِ دیوانه را»
سوختم در آتشِ هجران و پنداشتم فناست
فاش شد در سوختن رازِ دلِ پروانه را
هرچه از خود بیشتر رفتم، به جانان یافتم
راهِ او دیدم نه بیرون، بلکه در خانه را
چون ز «من» چیزی نماند و پردهٔ پندار رفت
دیدم آنجا وصلِ جانان، محوِ خود بیگانه را
شاعر الناز زاهدی مقدم
انان، محوِ خود بیگانه را