خواستم پر بکشم، پنجهی تقدیر نذاشت
بند بر پای دلم بود و به تدبیر نذاشت
قصدم این بود که از معجزهی نور بگویم
شام تاریکِ فرو رفته به زنجیر نذاشت
جام نوشین وصال تو به لب نزدیک شد، آه
دست لرزان من و تلخیِ تقدیر نذاشت
یوسفِ بخت من از چاه در آمد، به امید
کاروان رد شد و این حسرتِ تاخیر نذاشت
خواستم آینهای باشم و تصویر تو گردم
گرد غربت به تنم ماند و به تصویر نذاشت
آمدم با غزل از عشق بگویم به دلت، حیف
زخم جا مانده بر این سینهی نخجیر نذاشت
عمر بگذشت و نشد با تو دمی همنَفَس ای یار
فرصتِ عشق هدر رفت و دلِ پیر نذاشت…