من در يك چاله‌ى بزرگ به سر مى‌برم. در واقع يك چاه. اين‌جا يك چاه عميق است. از آسمان خيلى فاصله دارم. دستم به جایی نمى‌رسد. مى‌خواهم يك مشت هوا بردارم اما دستم نمى‌رسد. ديروز فكر می‌كردم فردا همه چيز تمام خواهد شد، اما نشد. به آسمان نرسيدم! من فرداى ديروزى هستم كه هر روز تكرار مى‌شود. من نمى‌توانم در مقابل اين تكرار حال خوشى نشان بدهم. ناخوش هم نيستم. من فقط در يك دورِ دو سه كيلومترى گير افتاده‌ام كه با هر بار رسیدن به نقطه‌ی آغازینش، فشرده‌تر می‌شوم، خراب‌تر می‌شوم. من در این تکرار، در حال کوچک و کوچک‌تر شدن هستم. غمگین است نه؟ من خيلى زود یک دور کامل می‌زنم و به نقطه ى ابتدایی مى‌رسم! خسته نمی‌شوم؟ چرا حتی بیهوش نمی‌شوم؟ شاید من خستگی ناپذیرم...رنمى‌دانم چه بر سر من آمده، به گمانم از مرزی که نباید رد می‌شدم، رد شده‌ام. درست است، سخت نيست كه بخواهم توضيح دهم چه خبر است، خيلى آسان است، ساده است. گاهى خودم هم متوجه نمى‌شوم که چرا تا ابن قدر ساده، چيزهاى ساده را براى خودم سخت كرده‌ام. من مدت‌هاست که دیوانه شده‌ام و این یک مسئله‌ی پیچیده نیست. فقط دیوانه شده‌ام!
حقیقت دارد؟ نه. شايد اگر كارى نكنم ديوانه بشوم. ولى مگر من مى‌توانم كارى هم بكنم؟ در تهِ يك چاه سياهِ عميق چه كارى مى‌توان انجام داد؟ آن‌قدر سياه است كه گاهى اوقات توان فكر كردن را هم از دست می‌دهم. چه کسی درکم می‌کند؟؟؟ کسی؟؟؟ يعنى كسى جز من هم تا به حال در چاهى مشابه چاه من گير افتاده؟ مى‌دانيد منظورم از چاه چيست؟ انگار كارم آن‌قدرها هم ساده نيست! بايد در يك چاه گير افتاده باشيد تا بدانيد اوضاع از چه قرار است. اکنون تصمیمی گرفتم. من از اين پايين اطلاعاتى خواهم داد. اعتراف‌هايى خواهم كرد. من مى‌خواهم اين چاه را به طور كامل توصيف كنم. شايد توصيفاتم نردبانى شد براى نجات خودم و ديگر گيرافتادگانى كه دستشان به آسمان نمى‌رسد و نااميد شده‌اند. البته اگر گيرافتادگانى وجود داشته باشند...
