از وقتی که اومد، شیوهی زندگی عجیب و غریب منم پایهگذاری شد. با اومدن اون هیولای بدذات، قوانین جدیدی که برای خودم ترتیب داده بودم، همگی به هم ریختن. درست وقتی که تازه تونسته بودم وسواسمو کنار بذارم و عادی زندگی کنم، دوباره وسواسی شدم! دقیقا موقعی که یاد گرفته بودم وقتی دستم “پولی” میشه، به خودم بگم: «خب مگه چیه؟ ویروس نداره که»، فهمیدم که از این به بعد باید بگم: «ضدعفونیش کن، ویروس داره!».
فکرشو بکن، قبول کرده بودم که این میکروب کوچولوها که همه میگن واسه بدن خوبه رو دوسشون داشته باشم، سخت نگیرم و گاهی قاطی خوراکیهام بخورمشون... اما یهو دیدم تو نونوایی دارم دستکشبازی میکنم! "دستکشبازی" عنوانیه که به تعویضهای متوالی دو_سه جفت از این دستکش پلاستیکیا دادم که گاهی به خاطر دستوپاچلفتی بودنم، به چهار جفت هم میرسه! «اه، انگشت اشارهم خورد به گوشهی دستکش! عیبی نداره، میندازمش دور، یکی دیگه برمیدارم ~_~» اگه از دستکشبازی سربلند بیرون نیام، یه دفعه دیدی اصلا نون نخریده برگشتم خونه!

به درِ اتاقم نگاه میکنم؛ دری که داره از کَت و کول میافته. یه پالتو، یه کاپشن سنگین، دو تا شالگردن، یه روسری پشمی بزرگ، شلوار جینم، کلاهم و دو تا بلوز کامواییم، همشون با هم از لباسآویز پشتِ در آویزون شدن! همشون روزهاست که اونجا هستن تا کروناشون بره!! «بذار کروناش بره»؛ چه جملهی آشنا و حالبههمزنی!
از کیفهایی که همینطوری خالیخالی میبرمشون بیرون چی بگم؟ یه دونه گوشی میندازم تو کیف و تمام. تازه گوشیه خودش تو نایلونهها ^__^ والا! از کجا پول بیارم هی قاب گوشی بخرم؟ هِی قاب بشور، هی قاب بشور!! نه، نمیشه عزیزم...
آهان، کارت بانکیمم ضمیمهش میکنم، درمونده نشم تو خیابون!
اسپری ضدعفونیمم چون شیشهش از این لوساس و کجش کنم میریزه، تو دستم نگه میدارم :/ بدین صورت راه میافتم تو خیابون و از زندگی لذت میبرم.

منطقه ی ممنوعه
پشت درِ اتاقم شده جایی که نباید خیلی نزدیکش بشم، اگه شدم و دستم ناخودآگاه به لباسی خورد، باید بدواَم دستامو با صابون بشورم! اونا قرار بوده فقط ۵_۴ ساعت اونجا بمونن تا کروناشون بره و بعد برگردن داخل کمد، اما هرگز نتونستم حضورشون کنار لباسای تمیز و عزیز کمدم رو بپذیرم! پس همونجا میمونن تا یکی دو بارم بیرون بپوشمشون و زمان لباسشویی رفتنشون فرا برسه! آخی، از دردی که لباسشویی این روزا میکشه چی بگم؟ مگه ساعتی از حرکت وایمیسته؟ هوف...

اینا رو ولش کن. بگو ببینم ماسکت از کدوماس؟ واسه من از این دستدوز صدلایههاس که قراره اینقدر بزنم تا اکسیژن مغزم خالی شه! تازه توی بند ماسکم از این دستگاه چیزا هم داره که صدامو باهاش میشنون :) نکنه مال تو از ایناس که قلابیه، نگه میداری رو شعله، آتیش میگیره! آره؟
بیشوخی، یه زمانی دانشگاه که میرفتم، موقعهایی که سرما میخوردم، از صبح تا عصر که کلاسم تموم بشه ماسک میزدم و خیلی هم خوشم میاومد. یعنی ماسک دوست داشتم. یه حس باکلاس شبیه حس سیگاری بودن بهم میداد. دیدی وقتی سیگار میکشی چه حس خفن بودنی داری وقتی دود میدی بیرون؟ من وقتی سیگاری شدم قراره ببینم...
اما حالا،
ماسک شده یکی از فوبیاهام! همونطور که نمیتونم از لیوان خودم دوبار آب بخورم، وقتی ماسکِ دوثانیه زدهشدمو نگاه میکنم، یه حالی میشم که نگم بهتره! اصلا دیگه بسه غر زدن! همین که کرونا داره اصول تمیز و مرتب زندگی کردن رو برامون یادآوری میکنه، دنیایی می ارزه...