شاید هیچ‌وقت خونده نشم، شاید هرگز کسی از کارهای من خوشش نیاد، شاید عروسک‌هام تا ابد همین طور توی کیسه بمونن و گریه کنن. عروسک‌هایی که با عشق ساختمشون و با امید به فروش رفتنشون شب‌هامو صبح کردم اما حتی یکیشون هم فروخته نشد! این می‌تونه تلخ‌ترین خاطره‌ی سال بشه. موقع تحویل سال یا شاید موقع تولدم بهش فکر کنم و غم‌انگیزیش دیوونه‌م کنه... شاید بقیه نتونن مثل خودم جملاتمو درک کنن، خودشونو بذارن جای من، از کلمه‌هام لذت ببرن... اما من ناراحت نیستم. می‌خوام این قدر دست و پا بزنم، این قدر خودمو دیوونه کنم و خوب بشم، دیوونه کنم و خوب بشم تا راهمو پیدا کنم. آخه می‌دونی چیه؟ من خودم هیچ‌وقت نمی‌تونم به این هرگز‌ها و هیچ‌وقت‌ها اعتماد کنم :) می‌دونم که خودمو سرافکنده نخواهم کرد...
شاید این‌ها رو هم کسی نخونه، کسی بخونه و حرفی نزنه، کسی بخونه و نصفه ول کنه... مهم نیست، دست من از نوشتن باز نمی‌ایسته، از ساختن خسته نمیشه! مغزمم از فکر کردن و کار کردن نمی‌رنجه...
اصلا اینو نوشتم که خودم خالی شم؛ همین :)
