من یه چیزی کشف کردم. خیلی مهم اما کم اهمیت؛ نمیدونم چرا بهش توجه نمیشه. یعنی بیشتر آدما خیلی دیر خودشون کشفش میکنن اما همون طور که گفتم دیر!
خب بذار بگم. چند وقتیه که گاه و بی گاه موضوعی منو به سمت خودش میکشه. باعث ناراحتیم میشه. رفتاری که خوب میشناسمش اما درکش نمیکنم. یه اشتباه که خیلی حرصم میده... نه که بخوام بگم من تماما این طور آدمی هستم، حتی نمیگم که نیستم! ناراحتیم به خاطر خود این اتفاقه. چیزی که اون قدر واضحه که دیده نمیشه! بیشترمون انجامش میدیم و خوشحالم هستیم تازه. شاید حالا که من دارم مینویسمش، خودم یکمی درست بشم و نجات پیدا کنم تا حدودی! و هر کسی که میخونه، امیدوارم یه جرقه باشه براش... داستان اینه: من به موفق بودن فکر کردم، به همیشه مشغله داشتن و کار کردن. آدم تنبلی نبودن، روزها ذهنمو درگیر خودش کرد. این که یه آدم زحمتکش چه طور تلاش میکنه که زحمات پدر و مادرشو جبران کنه و بار سنگین مسئولیتشون رو کمی سبکتر کنه. بعد به خودم فکر کردم. به این که حتی اگه یه عملگرای بی عیب نباشم، اما چه قدر تلاشگر هستم و گاهی تا مرز بیهوشی پیش میرم. به این که از خیلی جاهای خالی با سرعت رد میشم، پُرشون نمیکنم و به خاطر رسیدگی به کار و هدفم که به عنوان مثال آسایش خانواده هست، برای همون خانواده کم میذارم! میدونی چی میخوام بگم؟ تمام حرفم اینه: منی که هدفم جبران محبت کَسیه، منی که مقصودم از کار کردن، مستقل شدن برای انجام فلان کاره (مثلا خرید محصولات مرغوب پوستی با پول خودم)، منی که واسه آینده کاری رو انجام میدم و سعی دارم خوشحالیِ مثلا 10 سال دیگهی خودم و خانوادهمو فراهم کنم، چه طور میتونم چیزی که هدفم هستش رو "الان" نادیدهش بگیرم؟ چه طور میتونم توی دلم بگم دارم کار میکنم، وقت ندارم و با خیال راحت از انجام فلان محبت به بابام بگذرم؟ این چه منطقیه که من دوست دارم 10 سال دیگه یه خونهی عالی و تمیز و با امکانات داشته باشم، اما الان میز کارمو کثیف نگه میدارم و تازه به خودم افتخار میکنم که به خاطر مشغله و زحمتهای شبانه روزیمه که نمیتونم به نظافت خودم و وسایلم برسم؟
ببین آخه! مگه من آرزوم نیست که واسه خودم یه خونهی مجردی کوچولوی تمیز و مرتب داشته باشم؟ پس چرا الان که دارم باقی موندهی پُرزهای دستمال گردگیری رو روی کیبورد کامپیوترم میبینم، تمیزش نمیکنم، میگم ولش کن، مونده دیگه؟ من دیوونهای چیزیَم؟ نه، فقط یکمی از دروغ خوشم میاد!

اگه آدم ایکس رو دیدی که بهت گفت من عاشق بچهمم بعد یهو دیدی اون قدر سرش گرمه که نمیرسه بچهشو ببوسه، باور نکن که هدفش تامین آیندهی بچهشه! شاید اون دروغگو نباشه و هدفشو صادقانه به تو گفته باشه، اما باز یه دورغی این وسط وجود داره و اونم دورغ به خودشه! همون دروغی که خیلیا سالهای سال نمیبیننش و بعدها متوجهش میشن، همون موقعی که دیگه خیلی دیره...