سوزش سه تا تاول جدیدم رو احساس میکنم. من سرماییام و تو اتاق من از باد کولر خبری نیست؛ زندگی برای من اینجوری بدون کولر خیلی زیباست اما فقط تا موقع خواب! وقت خواب که در اتاقم بستهس، واقعا میپزم از گرما! عرق میکنم و با حرص به پنجره خیره میشم که یه فوت هم بلد نیست کنه! بایدم تاولام صداشون دربیاد. آی از تاول، وای از تاول! همون بهتر که وقتی حواسم نیست اشتباهی بهشون میگم تبخال! بذار جریانو تعریف کنم برات: کفشای چرم زرشکیمو که آقای آشوری واسم درست کرده یه جور متفاوتی دوست دارم. پاشنه داره اما خیلی راحته، روش بند میخوره و همین بند بستنش یاد یه خاطرههایی میندازه منو... سه ساله دارمش... امروز بهم خیانت کرد! عجیب کلافهی ماسک زدن بودم و تندتند راه میرفتم. مامانجون قیمه بادمجون پخته بود و باید میرفتم میآوردمش. آفتاب داشت پلاستیکِ دستکشامو تو پوست دستم حل میکرد؛ مثل راه افتادن شیرهی داغ آبنباتی که روی شعلهی گاز نگه داشتی، داغی خورشید رو دستم پخش میشد، عرق میکردم و میسوختم و دستکش بدتر میچسبید! یه جور خیلی بدی از خورشید تابستون گلهمندم... کفش محبوبم اینجا بهم خیانت کرد! فکرشو بکن، از درد فشارِ قابِ پشت کفشت عذاب بکشی و نتونی درآری پرتشون کنی اون ور خیابون! چطور یهو تصمیم گرفته بود دوستم نداشته باشه؟ اون همه راه رفتیم ما با هم! زیر بارون، تو دانشگاه، موقع دوچرخه سواری... اون همه به خاطر راحت بودنش، ستایشش کرده بودم من!!!
هیچی دیگه، وقتی برگشتم خونه، پشت هر دوتا پاشنههام ور اومده بود :) یعنی تبخال زده بود! تاول ^_^ حالا هم شَبه و من بی باد کولر باید با سوزش پشت هر دوپاشنهم اون قدر سر کنم تا سرانجام موفق به غلبه بر بیخوابیم بشم و خلاص... عادت به جملههای بلند ندارم من، سختم شد این آخری :)
دوچرخه رم جَو دادم :)