باتلاق

نشستم رو زمين و تكيه دادم به ديوار. تشنمه ولى آب از اين‌جا دوره. دلم می‌خواد يه كارى انجام بدم اما انگار حوصله ندارم. خسته نيستم. شايدم هستم. دقيقا نمی‌دونم بايد برم سراغ چى. رو كلّه‌م دنبال زخم می‌گردم تا باهاش ور برم، اين عادتمه. اما الان هيچى نيست، زخمی پيدا نکردم. با انگشت اشاره روى فرش نقاشى می‌كشم، اسممو می‌نويسم، خط می‌كشم، مثلث، دايره، مربع... ساعت بالا سرمه، نمی‌دونم چنده. خب حالااا، يه دايره‌ی بزرگ... بذار پر رنگش كنم. يه خطم از وسطش گذشت، حالا می‌رم سر خط و دوتا دايره‌ى ديگه کنار هم به دنیا میان؛ خط‌هاى جديد از وسط دايره‌ها گذشتن. قيافه‌ى شكل‌هام داره تو ذهنم كم‌رنگ ميشه. قاطى شد، خراب شد، یادم رفت چی بودن! می‌‌رم از اول، يه شكل جديد. یه مستطيل كه قراره توشو اون قدر خط‌خطى كنم تا پر شه... دارم چی‌كار می‌كنم؟ كاش يه كارى انجام بدم، يه چيزى بخونم! خيلى دلم می‌خواد یه کار درست و مفیدی بکنم، اما ميخ‌كوب شدم! می‌دونم كه دو سه دقيقه ديگه افقی می‌شم و وارد مرحله‌ی زور زدن واسه خوابیدن می‌شم، می‌دونم كه الان قراره بفهمم به هیچ وجه قرار نیست خوابم ببره. حالا رو هوا شكل می‌كشم. نمی‌دونم چرا اين بار واسم سخت شده، ظاهر شكل‌ها رو نمی‌تونم تو ذهنم نگه دارم. زود قاطى می‌شن، همش يادم می‌ره چى دارم ميكشم. هووووف.

آب كه يادم رفت بخورم، ولى ساعت سه‌ئه.