نوشتن يعني كاسه ي سر رو خالي كني رو سفيديه كاغذ و بهش نظم و ترتيب بدي. بعد كه تموم شد بزاريش روبه روت و خودتو خوب بخوني و خوب بفهمي از نوشتن خودت ذوق كني يا با خودت گريه كني.
"بچه ها صبر كنيد الهام شعر و داستانشو بخونه بد بريم حياط."صداي مهربونترين معلم ورزش دنيا.الهام كوچولو ميومد روي سكوي كلاس و ٣٠ جفت گوش و چشم حواسشون به الهام كوچولو بود.الهام دفترشو باز ميكرد شروع ميكرد به خوندن. تموم كه ميشد معلم چشماش برق ميزد و ميگفت "عالي بود بچه ها تشويقش كنيد." الهام كوچولو هم كيفور ميشد و باعشق صد چندان كاور و شلوار ورزشيشو ميپوشيد و ميدوئيد تو حياط و ميخواست از همه بهتر ورزش كنه.
حالا اون الهام بزرگ شده اما حس خوب اون معلم هنوز تو قلبشه.
اگه يه روز ببينمش دوباره بهش ميگم تو عزيزترين معلم بودي و هستي.بهم گوش دادي. منم و تمام بچگي و افكارمو جدي گرفتي و ديگران رو وادار كردي بهم توجه كنن و تشويقم كنن.باعث شدي فكر كنم افكارم و هنرم باارزشه و ارزش توجه كردن رو داره و لذت بخش و زيباست.