بعضی آدمها از اول قرار نیست فقط بخشی از زندگی مون باشن؛
انگار از همون اول
بخشی از خودِ ما هستن
یه جوری باهامون گره می خورن که دیگه نمی فهمی کجای زندگیِ تو تموم میشه و کجای زندگیِ اونا شروع میشه
جیل و خواهر کوچیکترش، ایزابل(ایزی) از همون آدمها بودن
دو خواهری که رابطهشون خیلی بیشتر از یک رابطه معمولی خواهرانه اس
و انگار یکی، ادامه دیگریه
ایزی بهخاطر بیماریش بیشتر عمرش رو تو خونه و بیمارستان گذرونده و جیل سعی کرده زندگی رو برای هر دوتاشون تجربه کنه
جیل همیشه سعی میکنه چیزهایی رو که ایزی بهخاطر بیماری نمیتونه تجربه کنه، خودش تجربه کنه و بعد براش تعریف کنه
اونا با هم برنامههای آشپزی میبینند و دستورهای عجیب درست میکنن
جیل از همون بچگی بهخاطرِ شرایط ایزابل، خیلی بیشتر از یه خواهرِ معمولی مراقبش بود
حتی توی مدرسه گاهی عمدا دردسر درست میکرد و با معلمها یا بقیه درگیر میشد، چون تهِ دلش میخواست زودتر از مدرسه خلاص بشه و برگرده خونه؛
جایی که میتونست کنار ایزابل باشه و وقت بیشتری رو باهاش بگذرونه
جیل تصمیم میگیره برای دنبال کردن رویای آشپزی به سانفرانسیسکو بره
اما رفتنش به معنی جدا شدن از ایزی نیست
جیل مرتب با ایزی تماس میگیره و همه چیز رو براش تعریف میکنه:
دیت های افتضاحش
آدمهای عجیب و غریب
کارش
رویاهاش
و حتی چیزهایی که شاید برای یه آدم عادی اصلا ارزش تعریف کردن نداشته باشه
چون ایزابل کسیه که جیل باید همهچیز رو براش تعریف کنه
توی یه روزِ سردِ بی رحمِ مه آلود به صورت ناگهانی ایزی بهخاطر بیماری فیبروز کیستیک از دنیا میره
جیل نابود میشه
ولی چیزی که جیل نمیتونه انجام بده، اینه که ارتباطش رو با ایزابل قطع کنه
شمارهی ایزابل هنوز توی گوشی جیل هست
پس جیل شروع میکنه به فرستادن پیامهای صوتی برای خواهر مردهاش
نه چون واقعا انتظار داره جواب بگیره؛
چون هنوز نمیتونه با این واقعیت کنار بیاد که دیگه کسی اون طرف خط نیست
شمارهی ایزابل بعدا به وس میرسه
مردی که در آستین بهعنوان مشاور املاک کار میکنه و زندگی معمولی خودش رو داره، بیخبر از اینکه
یه شماره قدیمی، قراره به شکلی عجیب
اون رو وارد زندگی زنی کنه
که هنوز با مرگ خواهرش کنار نیومده
جیل هیچ اطلاعی نداره
پس هر بار که دلش میگیره، تلفن رو برمیداره و برای ایزابل ویس میذاره
و وس ویس های جیل رو دریافت میکنه
اولش عجیب و غیرعادیه
ولی کمکم وس به صدا و شخصیت جیل وابسته میشه
اون جیل رو هنوز ندیده، اما از طریق همین ویسها کمکم میفهمه که جیل چه جور آدمیه
جیل برای ایزابل از قرارهای عاشقانه ی افتضاحش میگه
از مردهایی که باهاشون قرار گذاشته، رفتارهای عجیب شون، ناامیدیهاش و اینکه چرا پیدا کردن یه آدم درست اینقدر سخته
وس این قسمتها رو میشنوه و کمکم حس میکنه جیل رو میشناسه
نه از ظاهرش
از نحوه حرف زدنش،
شوخی هاش،
ترس هاش
و صداقت عجیبش
وس تصمیم می گیره جیل رو پیدا کنه
وس میدونه جیل کیه و اطلاعاتی درباره زندگیش داره
وس از چیزهایی که توی ویسها شنیده استفاده میکنه تا به جیل نزدیک بشه
جیل تصور میکنه وس فقط یه آدمیه که اتفاقی باهاش آشنا شده، درحالیکه وس قبلا کلی از خصوصی ترین حرف های اونو شنیده
وقتی جیل تنها روی نیمکت موردعلاقش نشسته این ویس رو برای ایزی میده:
یه فانتزی مسخره دارم
اینکه یه نفر بیاد و کنارم روی این نیمکت بشینه، انگار من مگ رایانم
بعد شروع کنیم دربارهی روزمون و هوا حرف بزنیم؛ با اینکه اینجا همیشه مه گرفتهست و حرف زدن دربارهی هوا خیلی بی معنیه
شاید حتی نصف ساندویچ مو بهش بدم
بعد نگاهمون به هم بیفته و یه دفعه بفهمیم
نه اینکه کمکم بفهمیم؛ همون لحظه،
تهِ وجودمون بدونیم که این خودشه
مثل پرندههایی که میفهمن طوفان داره میاد
و نتونیم خونسرد رفتار کنیم، چون اصلا چیزی برای خونسرد بودن وجود نداره
فقط یه حس شدید و ترسناک و همه جانبه ست
ولی هر دومون با هم توشیم
این میتونه اتفاق بیفته، مگه نه؟
درست بعد همین ویس، وس میاد و کنار جیل میشینه و باهاش آشنا میشه؛ یعنی چیزی که جیل چند لحظه قبل فقط بهعنوان یه فانتزی گفته بود، عملا جلوی چشمش اتفاق میافته
جیل و وس نزدیکتر میشن
رابطهشون از یک آشنایی معمولی کمکم تبدیل به رابطهای واقعی میشه
وس عاشق چیزهای کوچیک جیل میشه
نه فقط ظاهرش
خندهاش
شیطنتهاش
بی فیلتر بودنش
همزمان جیل تلاش میکنه بهعنوان آشپز پیشرفت کنه
اما محیط کاریش همیشه راحت نیست
با آدمهایی مواجه میشه که نگاه تحقیرآمیز و جنسیتزده دارن و باید برای جایگاه خودش بجنگه
این بخش از زندگیِ جیل، دربارهی عشق نیست؛ درباره اینه که جیل بعد از مرگ ایزابل باید خودش رو دوباره پیدا کنه
جیل کمکم واقعا به وس دل میبنده
و این خیلی مهمه، چون برای اولین بار بعد از مرگ ایزابل، جیل داره اجازه میده یه آدم جدید وارد قلبش بشه
اما وس یه راز بزرگ داره:
اون هنوز حقیقتِ ویسها رو به جیل نگفته
هرچی رابطه جدی تر میشه، این راز سنگینتر میشه
وس، جیل رو به عروسی دوستای صمیمیش دعوت میکنه
توی عروسی، جیل متوجه میشه که تلفن وس همان شماره خواهرش را دارد و پیامهایش برای وس می رفته
جیل میفهمه کسی که آن پیامهای خصوصی را میشنیده، وس بوده
این برای جیل فقط یه دروغِ عاشقانه نیست
اون احساس میکنه وس وارد خصوصیترین بخش زندگیش شده؛ بخشی که مخصوصِ ایزابل بوده و احساس خیانت و سواستفاده از اعتماد میکنه
وس بهش میگه که میدونه ایزابل چقدر براش مهم بوده
ولی جیل عصبانی جواب میده که:
نه، تو اصلا نمیدونی
این ویسها رو من برای این نمیفرستادم که دنیا برام کسی رو بفرسته و عاشقم کنه
من دنبال مرد نبودم
من حتی به مرد احتیاجی نداشتم
چیزی که میخواستم، خواهر کوچیکم بود
میخواستم دوباره صداش رو داشته باشم، باهاش حرف بزنم و وانمود کنم هنوز کنارمه
جیل صریحا میگه سرچشمه این ویسها عشق خانوادگی و سوگ ایزابل بوده، نه تنهاییِ عاشقانه
وس بعد از جدایی بهشدت به هم میریزه
دوست هاش سعی می کنن بفهمن واقعا چه چیزی درباره جیل رو دوست داشته
دوستش میپرسه:
چیِ جیل انقدر جذبت کرده بود؟
وس یه کم فکر میکنه و میگه:
اینکه اصلا فیلتر نداشت…
لپ هاش همیشه پرِ غذا بود
انگار یه سنجاب کوچولو بود
بعد یه مکث میکنه، انگار خودش هم میفهمه چه جوابِ عجیبی داده و ادامه میده:
خنده اش…
یه لحظه ساکت میشه و آخرش خیلی صادقانه میگه:
من خرابم و اون رویای من بود
دوستش ازش میپرسه:
اینارو به خودش گفتی؟
و وس میگه:
نه
جیل در نهایت باید با چیزی روبهرو بشه که از اول ازش فرار میکرد:
اینکه ایزابل دیگه برنمیگرده
به قولِ داریوشِ عزیز:
اونکه رفته، دیگه هیچوقت نمیاد
تا قیامت، دلِ من گریه میخواد
ویسها، خاطرات، آشپزیها، شوخیها…
همه برای نگه داشتن بخشی از ایزابل در زندگی جیل بودند
اما جیل کمکم یاد میگیره که دوست داشتنِ ایزابل به معنی متوقف کردن زندگی خودش نیست
شاید عشق، همیشه از جایی که انتظارش رو داریم سر نمیرسه؛
گاهی از یه شماره قدیمی، چند پیام صوتی و صدایی که قرار نبود گوشِ هیچ کسِ دیگری را پیدا کند
جیل بعد از تمامِ آن فقدان و خشم و دلشکستگی، دوباره به وس رسید؛
نه چون ایزابل را فراموش کرده بود،
بلکه چون فهمیده بود میشود کسی را برای همیشه در قلبت نگه داری و در عین حال، دوباره برای یک نفر دیگر جا باز کنی
وس هم بالاخره فهمید دوست داشتن جیل، فقط شنیدن صدایش در آن ویسها نبود؛
دوست داشتنش یعنی ماندن، وقتی دیگر چیزی برای شنیدن باقی نمانده بود.
و جیل دوباره خندید.
اینبار نه برای اینکه جای خالی ایزابل را پر کند،
نه برای اینکه از تنهایی فرار کند؛
بلکه چون کنار کسی ایستاده بود که دوستش داشت
ایزابل از زندگی جیل نرفته بود؛
فقط شکل حضورش عوض شده بود
و شاید زیباترین پایان برای آن همه دلتنگی همین بود:
جیل و وس به هم رسیدند،
بیآنکه جیل از ایزابل دور شود
چون بعضی آدمها را از دست میدهیم،
اما عشقشان را نه؛
و بعضی آدمها را پیدا میکنیم،
تا یادمان بیندازند زندگی، با تمام فقدانهایش باز هم ادامه داره
وقتی این فیلم رو می دیدم
احساس تنهایی مطلق کردم
نه به خاطر عشق
به خاطر نداشتن خواهر
یه فقدانی که همیشه تو زندگیم حسش می کنم
به خاطر نگذروندن حسایی که کلی آدم تجربه شون کردن
من بدونِ خواهر، برادر
از بچگی تنها
وقتی جیل ایزی رو بغل میکرد قلبم تند تند میزد
وقتی میدیدم چقدر دوستش داره،
یه چیزی ته دلم میگفت:
کاش منم داشتمش…
شاید بخاطر همینه که حتی نمیتونم عشق زندگی مو پیدا کنم
انگار عشق اصلا برای من ساخته نشده
انگار قلبِ دیوونه ی من الکی تند تند میزنه
بیخیال بابا
براچی اینقد تپش قلب داری؟
خبری نیست جایی
تویی و خودت
تنهای
تنها
به قول استاد قمیشی:
بی خیالِ حرفایی که تو دلم جا مونده
بی خیالِ قلبی که این همه تنها مونده
نمیدونم
نمیفهمم
چرا چند بار گریه کردم؟
به خاطر جیل که خواهرشو از دست داده بود؟
به خاطر اینکه زندگی اونو آزار میداد؟
به خاطر آدمای مزخرفی که تو زندگیش میومدن؟
به خاطر اینکه اون دختر قوی صدِشو برای کار، زندگی، عشق و خواهرش میذاشت ولی دنیا باهاش بد تا می کرد؟
اگه ایزی یکم بیشتر دووم میورد و پیوند ریه انجام میدادن چی میشد؟
اگه وس زود تر میومد تو زندگی جیل و نمیذاشت اون این همه حس متفاوت و چرند رو احساس کنه چی میشد؟
همیشه باید یه چیزی تو زندگی آدم کم باشه؟
همیشه باید حسرتِ چیزی رو بخوری
که هیچوقت نداشتی،
یا کسی که یه روز داشتی و بعد ازت گرفتنش؟
ولی میدونی
بازم خوشحالم
خوشحالم که جیل تونست ادامه بده.
تونست دوباره بخنده،
دوباره دوست داشته باشه،
دوباره زندگی کنه.
ولی من…
من اگه جای جیل بودم،
میتونستم؟
اینو خودمم جواب شو نمیدونم
بازم قلبم تند تند میزنه
آروم باش لعنتی
آرووووم
برای چی اینهمه عجله داری؟
کاش به جای اینهمه تند زدن،
یه لحظه وایسی
فقط یه لحظه
مثِ منکه خسته شدم
تو هم خسته شو
به نظرم دیگه بسه
چه برای من،
چه برای این قلبِ سرکش.
