ویرگول
ورودثبت نام
Eli
Eliمن آوارگی را به جانم خریدم که فارغ بمیرم
Eli
Eli
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

من، بعد از تمامِ من

نمی‌دانم با این همه «نمی‌دانم» چه کنم.

گریه کنم؟

بخوابم؟

فراموش کنم؟

یا صبح،

لباسِ آدمی را بپوشم

که انگار هیچوقت

هیچ‌ اتفاقی

در زندگی‌اش نیفتاده؟

این زندگی، چه مضحک است؛

هر شب

خودت را از زیر آوارِ خودت بیرون بکشی،

گرد و خاکت را بتکانی،

لبخندت را سر جایش بگذاری

و صبح

طوری راه بروی

که هیچ‌کس نفهمد

دیشب،

تکه های خودت را

گوشه‌ای جا گذاشتی.

مدت‌هاست

دارم خودم را جمع می‌کنم،

از این گوشه،

از آن گوشه،

از میانِ روزهایی

که هر کدام

چیزی از من بردند و رفتند.

یک‌بار حوصله‌ام کم آمد،

یک‌بار امیدم،

یک‌بار دلم

و عجیب‌تر اینکه

هیچ‌کس نمی‌پرسد

این آدمی که هر روز

محکم‌تر از دیروز ایستاده،

چند بار

قبل از ایستادن

روی زمین افتاده؟

می‌گویند روز ها که بگذرند، درد هم آرام می گیرد

و من حالا نمی‌دانم

این آرامشی که در من می‌بینی

نشانه‌ی خوب شدنِ من است

یا فقط خستگیِ کسی‌ست

که دیگر از جنگیدن با خودش

دست کشیده

زمان فقط

از تیزیِ درد کم می کند؛

درد می‌ماند،

فقط آرام تر،

عمیق تر،

بی صدا تر،

بعضی شب‌ها

هیچ اتفاقی نیفتاده،

هیچ خاطره‌ای بیدار نشده،

هیچ خبری نرسیده…

دلت برای هیچ‌چیز تنگ نیست،

اما باز

چیزی در سینه‌ات سنگینی می‌کند؛

چیزی که نه اسم دارد،

نه دلیل…

فقط هست

برای چیزی که حتی نمی‌دانم چیست؛

دلم می گیرد

می‌فهمی؟

بعضی غم‌ها

اسم ندارند؛

فقط می‌آیند

و جایی عمیق در تو می‌نشینند؛

آن‌قدر عمیق

که نه اشک بیرونشان می‌آورد،

نه حرف آرامشان می‌کند.

فقط می‌مانند

و تا صبح

تو را تماشا می‌کنند.

و تو دوباره به خودت می‌گویی:

چیزی نیست…

«صبح بهتر می‌شوم»

و صبح می‌آید،

اما آن «بهتر»

انگار همیشه

یک صبح از تو جلوتر است.

می‌شود فردا،

بعدتر می‌شود پس‌فردا،

پس‌فردا می‌شود «یک روز»…

و آدم چه آرام

عمرش را می‌گذارد

پای چیزی که

قرار بود فقط

یک روز دیرتر برسد

همیشه فکر می‌کردم

حالِ من موقتی‌ست؛

یک روز تمام می‌شود،

یک روز سبک‌تر نفس می‌کشم،

یک روز دوباره خودم می‌شوم.

بعد دیدم

آن «یک روز»

آرام‌آرام

از تمامِ تقویمم گذشت.

من هنوز هم

خودم را جمع می‌کنم؛

هر بار

کمی سخت‌تر،

کمی آرام‌تر،

کمی غریبه‌تر با خودم.

کسی نیست

بگوید «بیا، من هستم»؛

پس خودم را جمع می‌کنم؛

تکه‌هایم را،

سکوت‌هایم را،

آن قسمت‌هایی از خودم را

که هر بار

کمی بیشتر جا می‌مانند.

بعد بلند می‌شوم،

لبخند می‌زنم

و میانِ آدم‌ها راه می‌روم؛

با دلی که

هر روز چیزی به وزنش اضافه می‌شود

و صورتی که

هر روز بهتر یاد می‌گیرد

هیچ‌چیز را لو ندهد

شاید تمامِ این درد همین باشد؛

زخمی که بسته نمی شود،

فقط دیگر خون نمی دهد

و آرام‌آرام

کَم شوی،

گُم شوی،

از خودت دور شوی،

و هیچ کس نفهمد

کِی

خودت را جا گذاشتی.

«خسته و در به درِ شهرِ غمم»
«خسته و در به درِ شهرِ غمم»

دردشبفردابهتر
۲
۰
Eli
Eli
من آوارگی را به جانم خریدم که فارغ بمیرم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید