اینکه دلم برات تنگ میشه، وسطِ روز، وسطِ کار، وسطِ خیابون، نصفِ شب
تو، متهمِ همیشگیِ حافظهی منی
اینکه وقتی از خواب بیدار میشم زل میزنم به دیوار
اگه مقصری باشه، اون تویی
اینکه وقتی یکی میاد سمتم و احساس خوشحالی میکنم سریع ازش فاصله میگیرم که اون زود تر ناراحتم نکنه
از تو زاده شده
اینکه وسط روز یادِ تو میوفتم
این درد، میراثِ توعه
اینکه وسط خیابون تپش قلب میگیرم
گریزی از نامِ تو نیست
اینکه توی باشگاه شمارش تعداد ست ها از دستم درمیره
به خاطرِ توعه
اینکه نمیدونم توی حمام چند بار موهامو شامپو زدم
مسببش تویی
اینکه آهنگای مورد علاقه مو یکی یکی پاک کردم
تقصیر توعه
اینکه شبا تا دیر وقت بیدار می مونم و از فکر و خیال خوابم نمیبره
آغازش تو بودی
اینکه نمیتونم با آدما دوست بشم
ردِ تو پیداس
اینکه چایی داغ از دستم ول میشه روی فرش
باعثش تویی
اینکه دستام میلرزه
سهمِ تو کم نیست
اینکه وقتی دارم لباسامو اتو میزنم زار زار گریه میکنم
تو، دلیلِ کافی بودی
اینکه دیگه دوسِت ندارم ولی بازم یادت میوفتم
هرچه سوخت، از نفس تو سوخت
اینکه این همه وقت مو برای تو گذاشتم و تو همه شو هدر دادی
این شکست مالِ توعه
اینکه دیگه با مراعات برای آدم ها آهنگ میفرستم
همهچیز به تو برمیگرده
اینکه وقتی اسمی که برات گذاشته بودم رو رندوم میشنوم نفسم میگیره
شاهکارِ توعه
اینکه هوا گرمه و من از خونه بیرون نمیرم
ردِ توعه
اینکه فیلم ها را جلو میزنم که زودتر تموم بشه
از تو شروع شد
اینکه عروسک هامو بغل میکنم که تنها نباشم
خجالتش برای تو
اینکه عاشقِ نور خورشیدم ولی خون دماغ میشم
خوشحالیش برای تو
اینکه دیگه حتی ویولن نمیزنم
سکوتش هدیه به تو
اینکه لباسام برام گشاد شده
ویرانگرِ من تو بودی
اینکه موهام دسته دسته میریزه
تاوانش با من، سببش تو
اینکه بوی عطر آدمای توی پیاده رو را دوست ندارم
این پرونده، با نام تو باز شده
اینکه دیگه چشمام نمیخنده
همهی شاهدها علیه تو ان
اینکه دیگه منتظر پیامات نیستم
حضورت، ویرانی بود
اینکه هر کتاب بی محتوایی که میخونم منو یادِ دوران وقت گذروندنم با تو میندازه
تو، علتِ بیعلتیِ همهچیزی
اینکه شب یکی از هندزفری هام افتاد زیر تخت
تو، نقطهی آغاز سقوطی
اینکه لنگه گوشواره هامو گم میکنم
هر رد، به تو ختم میشه
اینکه نمیتونم خط چشمام رو قرینه هم بکشم
تو، چهرهی رنجی
اینکه گلای توی تراس یکی یکی دارن خشک میشن
تو نابودگر همه چیزی
اینکه توی شبِ تولدم چشمام برق نمیزد
گناهِ این شب، با تو بود
اینکه یهو رژ و ریملم باهم تموم میشه
پایانش به تو میرسه
اینکه بلو بانک پیامِ پول از حساب شما پرید میفرسته
این حساب، با توعه
اینکه ناخنم یه هفته بعد ترمیم میشکنه و دستم خون میفته
بیتو این زخمو نداشتم
اینکه انگشت کوچیک پام ناخنش خیلی زشته
به خاطر زشتی توعه
اینکه پادکست قتل گوش میدم
حتی سکوت هم تو رو متهم میکنه
اینکه تو تابستون سرما میخورم
سهمِ تو پاک نمیشه
اینکه هرکی بهم میگه دوسِت دارم، به من نگو دوسِت دارم تو مغزم پلی میشه
به خاطرِ تو باورم نمیشه
اینکه شاید توی این روزا بخاطر ترسی که تو توی وجودم انداختی ممکنه عشقِ زندگیم رو رد کنم و تنها بمونم
اگر دادگاهی باشه، اولین متهم تویی
توی این نقطه از دایره زندگیم
یعنی نقطه ی پرگار
اگر از من بپرسند
مقصر کیست؟
بیآنکه لحظهای مکث کنم،
انگشتم را به سمت تو میگیرم
تو…
بدترین اتفاقی که میتونست
در مسیرِ زندگیام قد بکشه
تو آغازِ خشمی هستی
که هرچه زمان میگذرد
پیر نمی شود
و فقط ریشه میدواند
هر زخمی که هنوز
با اسمم نفس میکشه
تو خالقِ هزاران زخمی
و قهارترین ویرانگری
که بیصدا از کنار زندگیام گذشت
تو کیستی؟
انسانی؟
سرنوشتی؟
خدایی؟
یا فقط نام دیگری
برای رنج؟
نمیدانم…
اما یک چیز را
با تمام وجودم میدانم:
هرجا که این همه درد ایستاده باشد،
سایهی تو هم همانجاست
و برای من،
همین کافیست
که بدانی
مقصر تو بودی
فقط خودِ تو
تو
تُ
ت
