این روزها میرم کتابخونه. اونجا درس نمیخونم. چند باری تلاش کردم تا به ایدههای قدیمیام، لباس داستان بپوشونم. نشد. منم بیشتر تلاش نکردم.
من تا حالا «بیشتر تلاش نکردم»، تا وقت بیشتر تلاش کردن میشه بیخیال میشم. چی ارزش داره که بخوای سخت بگیری؟ الان به نظرم هیچی. امیدوارم در آینده یه سری چیزا ارزش خیلی تلاش کردن پیدا کنن.
قبلا فکر میکردم هر آدمی توی زندگیش، چند تا آدم میشه. مثلاً بچهی دبستانیای که بدون درس خوندن نمراتش خوبه، اون بچه دبیرستانیای نیست که عاشق شده. اونا دو تا آدم مختلفن. چند بار میتونی خودتو بسازی و بسوزونی و از نو بسازی؟ اینم درست نیست. تو این کارا رو نمیکنی، تو پیرو زندگیای. زندگیه که میسازتت و نابودت میکنه. همیشه در حال ساخته شدن و نابود شدنی. دلم نمیخواد تا این حد بندهی تغییرات باشم. دلم میخواد ارادهای، اختیاری، چیزی باشه تا نشون بدم منم هستم. یه فاکتور دیگه به قضیه اضافه میکنم. آدم چقدر در مقابل ریختن و ساختن، چکشخواره؟ میشکنی یا شکل میگیری؟ کنار میای یا رها میکنی؟
چه اهمیتی داره که عنوانم ربطی به متنم نداره؟ من زیادی برای چیزی تلاش نمیکنم.
نمیدونم.