ببین من از آسیب دیدن نمیترسم. من از در هم شکستن میترسم. من میترسم این همان دردی باشد که جای اینکه قویترت کند، تو را بکشد. روح تو نازک و نحیف است. آن همه رنج استخوانهای روحات را میشکند. من میترسم که بعد از آن، دیگر نخواهی زندگی کنی. آنگاه من هم دیگر نمیخواهم. عجیب است که این قدر دوستت دارم. خودم هم نمیدانم چه شده. اما باور کن وقتی میگویم «دردت به جونم» از آن جنس تعارفهایی نیست که تو خیلی خوب بلدیشان. از جنس آن است که ای کاش غم عالم بر تویی که پیش از این هم غمگین بودی هوار نشود. غم عالم اگر میخواهد خانهای پیدا کند، روی تن من سوار شود. تن من آنقدر شوق زندگی دارد که غم عالم شرمنده شود، راهش را بکشد و برود. میدانم که دنیا اینطور کار نمیکند. دنیا هیچ اهمیتی به «دردت به جونم»ها نمیدهد، چه خالصانه باشند و چه تعارف. غم دنیا هم هیچوقت شرمنده نمیشود. اگر به دهانش شیرین بیایی تمام شوق زندگیات را میبلعد. دنیا اصلا طبق خواستههای ما گام برنمیدارد عزیزکم. تو این را میدانستی. میدانستی و به من هم گفته بودی. من سرمست از بودن، حرفهایت را نشنیده بودم. دنیا طبق چه دلیل و منطقی گام برمیدارد که سهم من از غم و نگرانی تو، حتی یک در آغوش گرفتن هم نمیشود؟ کدام حساب و کتاب و منطقی اجازهی چنین چیزی را میدهد؟ چنین حساب و کتابی باید به آتش ابدی جهنم با چیزی شبیه آن محکوم شود جای آنکه بر بخت و اقبال ما آدمهای بینوا سوار شود.
حیف. هزار حیف که اختیاردار جهانْ ما، ما آدمهای آسیبپذیر رنجمند بینوا نیستیم. حیف که جهان به واسطهی بینیازی اداره میشود که نه درد میداند و نه آغوشهای از سر همدردی سرش میشود.