ما چند ماه پیش تصادف کردیم. داداش کوچولوم توی کما داشت برای زنده موندن تلاش میکرد. مامان نگران بود که تلاشهای داداش کوچولو همقد خودش کوچولو باشن و از پس مرگ برنیان. والپیپر مامان یهو شد «و نترس و غمگین نباش. ما او را به تو باز خواهیم گرداند.» تو قرآن بود. خدا دروغ میگفت. حداقل به متر و معیار آدمی ما دروغ میگفت. داداش کوچولو دیگه بهمون برنگشت.
ما هزار و سیصد کیلومتری خونه تصادف کرده بودیم. یه ماه رو توی یه چهار دیواری جدید گذروندیم که کم کم اسمش شد خونه. از پشت در آیسییو میرفتیم خونه، خونهای که واقعا خونه نبود.

چند تا درنا آویز کرده بودم به درخت خونه. امیدوار بودم که داداش کوچولو درناها رو ببینه، یادش بیاد که ما عاشق زندگیایم، برگرده و تنِ مثل ابرش رو بغل کنم.

من دیگه ابرک رو بغل نکردم. آخرینبار که دستش رو گرفته بودم، هر دقیقه نسبت به دقیقهی قبل دستش سردتر میشد و آخر سر، هیچ نشونی از گرمای زندگی توی دستاش نبود.
خونه پر داد و هوار بود. غریبهها اومده بودن، گریه میکردن، داد میزدن. ولی ما باور نمیکردیم.
از اون موقع خیلی از زندگی و مرگ میترسم. میترسم که من هم بمیرم. میترسم که بقیهی عزیزانم بمیرن. میترسم آدمی که موقع پیادهروی به هم لبخند میزنیم بمیره. وحشتناکه اما باید با وجود این ترسهام زندگی کنم.
چی شده که یاد اون روزا افتادم؟ هفت ماهه که داداش کوچولو رو ندیدم و حالا یکی از آدمایی که دوستش دارم پشت در icu منتظره تا ببینه زندگی دیگه چیا برای رو کردن داره و من باز امیدوارم و دعا میکنم. کاش که این بار خدا دروغ نگه.