ابهام

زندگی جالبه چون مبهمه، زندگی سخته چون مبهمه.

اینکه نمی‌دونم کنکور قراره کی برگزار شه، اینکه نمی‌دونم این آدمه دوستم داره یا نه، اینکه نمی‌دونم کی قراره بمیرم، اینکه نمی‌دونم اگه بمیرم بعدش چی میشه، همه‌اش مبهمه.

چون همه با ابهام درگیرن، همه درباره‌اش حرف زدن. بعضیا میگن فقط باید بپذیریمش، منم دلم می‌خواست فقط بپذیرمش اما چند تا چیز رو میشه فقط پذیرفت؟ بالاخره یه جایی احتیاجه یه کاری بکنی، برای یه کاری کردن باید درست و غلط بدونی، باید زمان‌بندی بدونی، باید خیلی‌چیزا بدونی. اما حالا؟ همه‌چی مبهمه. هیچ‌کاری نمیشه کرد. بعضیای دیگه میگن اگه فقط یه قدم جلوت رو می‌بینی همون بسه، اگه می‌تونی حتی یه قدم حرکت کنی بسه. یه قدم جلوم؟ نمی‌بینم، ببینم هم خیال اینکه یه قدمی پرتگاه باشم فلجم می‌کنه. ممکنه یه قدمی پرتگاه باشم؟ بعید نیست.

من زندگی رو دوست دارم. حتی همین ابهاماش رو هم دوست دارم. خدا رو چه دیدی، شاید همین فردا توی کوچه‌ی ما عروسی شد. همه‌مون با هم خوشحال شدیم. اون موقع ابهامای زندگیمون هم زورکی نیستن. اون موقع ما با (شاید هم برای) ابهامای زندگی، زندگی می‌کنیم. اون موقع زنده خواهیم بود به شوق اینکه نمی‌دونیم آسمونمون فردا ابری باشه یا آفتابی. آره، مبهم بودن آسمون فردا خیلی بهتر و قشنگ‌تر از مبهم بودن کل زندگیمونه. شاید توی کوچه‌ی ما هم عروسی شد. کسی چه می‌دونه؟