
مقدمه:
«بعضی خانهها با آجر و سیمان ساخته نمیشوند؛
با سکوت ساخته میشوند.
و سکوت، اگر زیاد طول بکشد، از هر زلزلهای خطرناکتر
است.»
رها همیشه به ستونها بیشتر از دیوارها اعتماد داشت.
دیوارها میتوانند زیبا باشند، میتوانند فریب بدهند، میتوانند چیزی را پنهان کنند.
اما ستونها… یا میایستند، یا فرو میریزند. حد وسطی ندارند.
روی صندلیاش کمی جلو آمد و نوک مداد را دقیق روی خطی گذاشت که باید چند میلیمتر جابهجا میشد. آنقدر کم که چشم عادی متوجهش نشود، اما آنقدر مهم که بتواند سرنوشت یک ساختمان را تغییر دهد.
پلان را از اول نگاه کرد.
بار مرده، بار زنده، ضریب اطمینان… همهچیز سر جای خودش بود.
همکارش، آرش، از پشت مانیتورش سرک کشید:
«این همون پروژهست که گفتی قراره ضدزلزله باشه؟»
رها بدون اینکه سرش را بلند کند، گفت:
«همه پروژهها باید باشن.»
آرش خندید:
«نه، منظورم اینه که… این یکی خیلی حساسه، نه؟»
رها این بار مکث کرد. مداد را پایین گذاشت.
نگاهش هنوز روی نقشه بود:
«حساس نیست. فقط… اگر یهجا اشتباه کنی، دیگه فرصتی برای جبران نداری.»
لحنش آنقدر خنثی بود که نمیشد فهمید منظورش فقط ساختمان است، یا چیز دیگری هم هست.
آرش چیزی نگفت.
شب، وقتی درِ خانه را باز کرد، بوی هوا فرق داشت.
نه بوی غذا، نه بوی بسته بودن.
بوی حضور.
نگاهش ناخودآگاه به کفشها افتاد. مرتب، کنار دیوار.
یعنی او زودتر آمده بود.
کلید را آهسته چرخاند. در را بیصدا بست.
همیشه سعی میکرد صداها را کنترل کند—انگار که هر صدای اضافه، میتواند چیزی را بیدار کند که بهتر است بیدار نشود.
کیفش را روی میز گذاشت. روسریاش را کمی عقب کشید.
هنوز یک قدم برنداشته بود که صدا آمد:
«کجا بودی؟»
نه بلند بود، نه خشن.
اما کافی بود تا شانههای رها برای لحظهای منقبض شود.
گفت:
«شرکت.»
از داخل اتاق، نور تلویزیون روی دیوار میلرزید. تصویرها عوض میشدند، اما صدا ثابت بود.
چند ثانیه گذشت.
«تا این ساعت؟»
رها کفشهایش را درآورد. سعی کرد بندشان را آرام باز کند.
جواب نداد.
تجربه به او یاد داده بود بعضی سؤالها، جواب نمیخواهند.
بهانه میخواهند.
به سمت آشپزخانه رفت. شیر آب را باز کرد.
صدای آب، یکنواخت و بیطرف، فضا را پر کرد.
«دارم با تو حرف میزنم.»
این بار صدا نزدیکتر بود.
دست رها روی شیر مکث کرد، اما آن را نبست.
برگشت، بدون اینکه کامل روبهرویش بایستد.
«گفتم که، شرکت.»
مرد چند لحظه نگاهش کرد. بعد لبخندی زد که بیشتر شبیه به خطی کوتاه روی صورتش بود تا یک احساس واقعی.
«شرکت… یا جای دیگه؟»
رها به سینک نگاه کرد. قطرههای آب روی فلز پخش میشدند و آرام پایین میلغزیدند.
هیچچیز نگفت.
سکوت، تنها چیزی بود که هنوز میتوانست انتخابش کند.
مرد یک قدم جلو آمد.
فاصله کمتر شد.
آنقدر که رها توانست نفسش را حس کند.
و درست در همان لحظه—
فکری از ذهنش گذشت، سریع، واضح، و ترسناک:
چطور ممکن است کسی که میتواند ساختمانی را طوری طراحی کند که در برابر زلزله بایستد،
نتواند جایی زندگی کند که در برابر یک صدا هم امن باشد؟
*
نیمهشب، خانه دوباره ساکت شده بود.
سکوتی که آرامش نداشت—فقط خالی بود.
رها به پشت روی تخت دراز کشیده بود و به سقف نگاه میکرد.
خط باریکی از ترک، از گوشهی گچ شروع شده بود و آرام، مثل رگی نازک، پایین میآمد.
چشمهایش آن را دنبال کردند.
بیاختیار.
در ذهنش محاسبه کرد:
اگر این یک سازه واقعی بود، این ترک یعنی فشار از حد مجاز گذشته.
یعنی یکجایی، چیزی بیش از توانش بار گرفته.
یعنی خطر.
پلک زد.
با خودش فکر کرد:
«اینجور جاها رو تخلیه میکنن.»
دستش را روی شکمش گذاشت. نفسش را آهسته بیرون داد.
اما هیچکس این خانه را تخلیه نمیکرد.
هیچکس هشدار نمیداد.
هیچ آژیری به صدا درنمیآمد.
فقط همان ترک بود…
که هر شب، کمی بیشتر از قبل پیش میرفت.
رها چشمهایش را بست.
اما یک سؤال، مثل همان ترک، در ذهنش باقی ماند:
اگر یک خانه ناامن باشد،
چرا کسی آن را ترک نمیکند؟
الارا هستم و این اولین قدم از روایت «رها» در رمان نقشههای بیپناه بود. به نظر شما، سختترین دیوار برای فرو ریختن کدام است؟ دیواری که معمارها میسازند یا دیواری که ما دورِ ترسهایمان میکشیم؟ منتظر نظرات پرمهرتون هستم.
#داستان_کوتاه #رمان #ادبیات #زنان #نقشه_های_بی_پناه#