ویرگول
ورودثبت نام
الهه
الههقبلا توی دفترم مینوشتم. امروز توی ویرگول نشرشون میدم.
الهه
الهه
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

استثنای یک تولد نو


اسمش رو میگذارم یک تلاطم وجودی، یا یک استثنا.

اسمش رو عشق نمیگذارم که شاید این روزها میدانم که عشق چیزی نیست جز یک تمرین برای احترام ورزیدن و قبول کردن هرکس برای آنچه که میخواهد باشد و هست و شاید فاصله بین این دو. و به گمانم عشق همان حمایت در تمام این لحظات و لحظات دیگر است.

او آمد.

شاید برای بار چندم آمده بود. که این استثنا را نگه دارد و بگذارد بذر این درخت میوه دهد.

آمد تا منی که در سرمای زمستانی خود فرو رفته بودم را به بهاری تبدیل کند.

آمد و من هر روز آب شدن یخهای وجودم را احساس میکردم. حتی زمانی که تمام سعیم را میکردم که با منطق و حرفهایم از او دوری کنم.

میترسیدم...

ترس از آن که این بهار رفتنی باشد و دوباره به خواب جدید زمستانی فرو روم. و این بار مطمئن بودم کسی نخواهد آمد. چون او یک استثنا بود و بس.

آمدنش به تشابه یک صاعقه بود که در ذهنم جرقه‌ای زد و چیزی را در وجودم لرزاند.

در سالهای گذشته بارها آمده بود و گفته بود که میخواهد باشد و حتی بماند و شاید آنچه که به زبان احساس میگفت را نشنیده بودم . زبان ما زبان کلام نبود و شاید در روزهای گذشته به مصداق امروز درکی از ارزش ذاتی انسانها نداشتم. و این بار نوبت من بود که این آمدن های همیشگی را ماندن کنم و بگذارم که بیاید تا بماند و بشود یک تکیه گاه.

من قدم به سمت درونش برداشتم و او هم با خوش برخوردی همیشگی اش از قدمهایم استقبال کرد ولی ما دقیقا نمی‌دانستیم که در روزگاری که بر ما گذشته بود، چقدر از یکدیگر دور شده‌ایم.

احساس وصف ناپذیری مرا در آغوش گرفته بود. در تک تک بوسه هایش غرق بودم و فکر میکردم که ای کاش این استثنا پایان نداشته باشد.

ترس بر من چیره شد. حتی زمانی که در آغوشش، بویش را برای لحظات بعد در ذهنم به یادگار نگه میداشتم.

زمان نمی ایستاد و من هر لحظه بیشتر و بیشتر ذوب میشدم و اگر میگویم لحظه ها منظورم همان ثانیه هاست و بس.

زمان به سرعت سپری شد. آن شب به پایان رسید و ما رفتیم که شاید زندگی را همان گونه روزمرگی کنیم که از قبل یکدیگر سپری میکردیم.

روزهایی گذشتند.

دوباره دست تقدیر ما در یک مکان و زمان قرار داد و این بار تصمیم هر دوی ما بر آن شد که دوباره دست به دست هم دهیم تا شاید بیشتر از پیش مجذوب هم شویم.

با تلنگری، لب گشود. گفت که متعهد به زنی دیگرست و زمان نیاز دارد تا به رابطه ای که سالهاست برایش تمام شده پایان رسمی تری بدهد.

از آغوشش بیرون آمدم. تلفیقی از ناراحتی، نا امنی، ترس، حسادت مرا فرا گرفته بود. راه گریز همیشگی را انتخاب کردم که من، من بمانم و با تمام ذوب شدگی ام به حریم کسی تجاوز نکنم.

روزهایی گذشت و در صدد دیدنش و خداحافظی ازش برامدم که بروم و بروم و بروم. شاید یک دروغ بود و من نیاز داشتم که دوباره چشمان پرمحبتش را بر من بیاندازد و دستم را بگیرد و راهی نشانم دهد که بمانم تا بتوانم زندگی را با او، هر روز زنده گی کنم. تا چشمانم را بر چشمانش بیندازم تا او هر روز را برایم روزی مستثنی کند و بر زندگیم بتابد.

در سکوت نگاهم میکرد و پاسخی به حرفهایم که چهره ای منطقی داشت نمیداد. خیلی کوتاه از دردش گفت که چرا آن شب راه گریز را انتخاب کرده بودم به جای ماندن و ایستادن و در آغوش کشیدن. کاش صدای ترس هایم را از پشت حرفهایم می شنوید و به من حق میداد که بگریزم. در همان شب تاریک، در کوچه پس کوچه های همین شهر، من را برای آخرین بار در آغوش گرفت و رفت که برای من و خودش یک خاطره دلپذیر بماند. دست های من از او خالی شده بود و او رفته بود که به زندگی پر تلاطمش آرامشی دهد و من در سکوت به تصمیم اعلام نشده اش، احترام گذاشتم. ما یکدیگر را گم کردیم. کجا و کی را نمیدانم، فقط میدانم که او رفته بود که همان باشد که همیشه بود و هست. همان ظهور و همان فکر و تولد نو.


۹
۱
الهه
الهه
قبلا توی دفترم مینوشتم. امروز توی ویرگول نشرشون میدم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید