سلام. میگم خوبم چون تو پرسیده بودی خوبم، وگرنه کی تو این روزای خاکستریِ دودی حالش مثه حال مخاطبای برنامه های صبحگاهی رادیو خوب میشه؟!؟
خوبم دیگه! فقط خندیدن این روزا سخت شده یکم ... چیزی نمونده که بش بخندیم؛ از بس نیشستیم و جک ساختیم از بدبختیامون و به خیال اینکه این داستانا برا مردم جاهای دیگه اس هی خندیدیم و فوروارد کردیم برا این و اون ... خندیدیم به ریش نداشته ی خودمون!واس همینه که سخت شده خندیدن این روزا...
گفته بودم دلم هوس بچه کرده؟ باور کن به جون چشمای قشنگت! بچه میبینم دلم غنج میزنه براش، واسه همه اون زندگی و امیدی که دورش چرخ میزنه، واسه خندیدناش، واسه بیخیالیاش، بیخیالیاش...
خوبم، قرصام دیگه تموم شده... بیخوابیا دوباره اومده سراغم! چه خوب میخوابیدم اون موقعا! اما دیگه نمیترسم! هروقت دلم هری میریزه پایین به خودم میگم: از چی میترسی؟!؟ فوقش دیگه مرگه... مرگم که تازه اول عیشه واسه من! میرم پیش اونایی که دلم براشون شده قد یه ارزن... اما نه! توبدون بدتر از مرگ تنهائیه! نه ازون تنهاییا که خودت باشی و کسی نباشه! نه! بدتر از مرگ اونه که دورت پر باشه از آدمای رنگ و وارنگ و هیشکی نفهمه تو چه مرگته و مدام ازت انتظار داشته باشن و بخوان که بگی ،بخندی، باشی...
خسته ام... دلم ازین تنهاییا نمیخواد. دلم تنهایی میخواد که فقط من باشم و توباشی و چشمای قشنگت... اونوقت من بشینم براشون یه پاییز شعر بگم و تو هی بخندی و چایی بریزی و پنجره هی بخار بگیره...
خسته ام...