اینکه در اوایل دهه چهل دلت بخواد مخاطبِ خاص یکی از شعرهای فاضل نظری با عادل دانتیسم باشی عیبی نداره یعنی!؟!؟
من عجیب گاهی حسادت میکنم به مخاطب خاص بعضی شعر ها... با خودم فکر میکنم یعنی شاعر این شعر نشسته یک روز روبروی عکس دلبرکش و محو چشم و مو و خط و خالش کلمه به کلمه شعر مثل باران بی امان توی مغزش باریده و روی کاغذ لغزیده؟ بعد ته دلم یک حس شور مزه ای شبیه حسادت حس میکنم... من تا این سن مخاطب خاص هیچ شعر و ترانه ای نبودم ! راستی چرا هیچ کدام از این آدمها حتی یک بند و مصرع برای من شعر نگفته ان؟ یعنی من لایق شعر نبودم؟ یا از اون بیشتر لایق یکی از ترانه های مثلا رستاک؟ اینقدر که مخاطب خاص شعرهای ترانه های این آدم زیبا و دلبر و جان و نفس بوده؟
یک روز من هم مینشینم روبروی آینه برای چشم و گیس و خط و خال خودم شعر میگم و ترانه میخونم تا از حسودی نمیرم...