از صبح که بیدار شدم تا حالا که آخر شب است انگار هنوز دارم در کابوسی دست و پا میزنم. بیدار نمیشوم. خبرها ناخواسته به گوشم رسید. صفحه اینستاگرام را که باز میکنم همه پستها و پیجها جور عجیبی هستند. خودم را نمیتوانم پیدا کنم میان این همه تضاد و تناقض. بغض این چند وقته را که هنوز در گلو داشتم از صبح تبدیل به درد شدیدی توی سر و گردنم شده و از پا انداخته ام. این چند دستگیها و تضادها را نمیفهمم. درک نمیکنم آدمهایی را که تا دیروز فحش میدادند و امروز تسلیت میگویند. یا آنهایی را که از صبح بشکن و بالا می اندازند. من امروز غمگینم. انسانهایی مرده اند. دو ماه پیش هم غمگین بودم چون انسانهایی مرده بودند. سال های پیش غمگین بودم چون جوانهایی در کشتی زنده زنده سوخته بودند، ساختمان عظیمی درآتش سوخته بود و آتش نشانهایی زیر آوار آن مدفون شدند، سالهای قبلتر و قبلتر هم... مردن انسانها غمگینم میکند.
من اما ترسیده ام. میان این همه تناقض من اما حرفی را ، سخنی را جستجو میکنم که به حرف دلم نزدیک باشد... اندکی حتی... نیافتم! نه! نیافتم!
حرف دلم، حرف دل آن دختر بچه سه ساله ایست که در یک بعدازظهر تبدار اواخر شهریور، هواپیماهای جنگنده سیاه با صفیر کر کننده ای در اندک فاصله ای از بالای سرش بمبهای سیاهشان را روی سر شهر ریختند و بعد صدایی مهیب و فقط آتش و دودی که تمامی نداشت... بله! من ترسیده ام...
من از جنگ متنفرم. من از تمام جنگ افروزهای دنیا متنفرم. من از هر کسی که بتواند قدمی، حتی کوچک در راه فروکش کردن آتش جنگ بردارد و دریغ کند و به منافعش و بقایش فکر کند بیزارم. من کسی را نمیشناسم. من از سیاست حالم بهم میخورد . من دلم آرامش و صلح میخواهد. من برای خودم و فرزندم و همه انسانها صلح و آرامش میخواهم.
دختر بچه سه ساله سیاه چشم درونم عروسک بی دست و خاکی اش را بغل کرده و رفته یک گوشه تاریکی کز کرده، چشمهایش را بسته و گوشهایش محکم گرفته و خودش را از چشم دنیا پنهان کرده. نه میخواهد چیزی ببیند و نه چیزی بشنود. میخواهد عروسک بیدست و خاکی اش را نوازش کند و در گوشش لالایی کودکانه بخواند. دخترک ترسیده... دخترک ترسیده...
