.
در نحس ترين حالت دوران زماني ام
بيماري و گراني و بي هم زباني ام
.
آري چنين كه بهجت تبريز مي گريست
"از زندگانيم گله دارد جواني ام"
.
يا دير يا كه زود به دنيا گشوده چشم
اين بود زندگي ؟ به كجا مي كشاني ام
.
صد درس خوانده ايم و يكي هم علاج نيست
پيشاني ام ، مرا به كجا مينِشاني ام
.
هر آه ميكشيم و يكي غبطه ميخوريم
حسرت به دل از روز هاي زندگاني ام
.
هِى چرخ ميخورم گرهى كورتر شود
گُم ميشود خودم وَ ندارم نشانى ام
.
از نوجوانى ام به اُميد جوانى ام
حيف از من و اُمّيد هاى نوجوانى ام
.
آرى بهار عمر چنين بود و السلام؟
بيچاره خيالات و فكر آرمانى ام
.
اين است سرنوشت و كمى رقص ميكنيم
من ميهمانِ خوانده ى اين ميهمانى ام