پاهايم
بر خاک سرزمين مادری، استوار
دست هايم آويخته از ابری
كه به سرزمين های دور می برد مرا
و دلم …
آه از دلم كه فشرده و غمگين
معلق است ميان ماندن و رفتن !
______________________
دوست داشتن تو
نه عادته، نه دست خودمه
دوست داشتن تو
مثل نفس كشيدن واسه زنده موندنه
______________________
چه آرامشی در من است وقتی با منی
و چه آشوبیده ام بی تو !
دور نشو، مرا از من نگیر
من حوالی با تو بودن را دوست دارم
______________________
دوست دارم از ته دل٬ دلی که پر پر میزنه
دلی که ساز عشقتو از همه بهتر میزنه
دوست دارم حتی اگه یه شب به خواب من نیای
عاشقتم مثل همه حتی اگه منو نخوای
______________________
من تو را دوست می دارم
و شب از ظلمتِ خود
وحشت می کند
______________________
خوشبختی
همین عطر محو
و مختصر تفاهم است
که در سرای تو پیچیده است