فهمیدم در این مدت جنگ سه اپلیکیشنی که بیشترین اوقاتم رو بهشون اختصاص داده بودم "بله"، "طاقچه" و "بهخوان" بودن. سه اپی که در زمانهای مرده و زنده همراهم بودن. بیشتر از هرچیزی دلم برای "پینترست" تنگ شده. کاش اپلیکیشن سبز دیگری میساختن معادل پینترست. پینترست برای من بر عکس اینستاگرام، دنیایی آرام و زیبا بود، پر از راه برای ساختن انچه ذهنم میساخت. اینستاگرام اما شلوغ بود، پر همهمه و غیر قابل تحمل. البته که برای دیدن روی ماه یکسری دوستانم خوب بود مخصوصا آنها که اهل کتاب و سفر بودند هرچند انگشت شمار. تلگرام اما برایم بیشتر شبیه کافه لمیز بود، عده ای با پروفایلهای روشنفکرانه که خوب میشناختمشان تنها کتاب قطور را برای عکاسی به سینه میفشاردند. واتساپ اما بوی کار و همکار و دانشگاه میداد، پر از گروه برای هرچیز.
